Hicri II əsrdə yaşamış məşhur alimlərdən Osman ibn Əta Xorasani rəvayət edir: Atamla birlikdə Xorasandan çıxıb Şama – xəlifə Hişam ibn Əbdülməlikin görüşünə gedirdik (Osmanın atası Əta Xorasani öz zəmanəsinin məşhur hədis ravilərindən sayılırdı).

Yolda ulağa minmiş yaşlı bir adam rastımıza çıxdı. Əyninə yamaqlı cübbə geyinmiş, başına köhnə araqçın qoymuşdu. Ayaqlarında taxta başmaq vardı. Onun qiyafəsini görəndə məni gülmək tutdu. Yaşım az idi, hələ ağlım kəsmirdi. Atam mənim gülməyimi görəndə acıqlı səslə dedi: “Sakit ol. Bu gördüyün adam Hicaz fəqihlərinin başçısı Əta ibn Riyahdır”.

Əta bizə çatanda atamla qucaqlaşıb görüşdü. Məlum oldu ki, o da Şama gedir. Yolumuza birlikdə davam etdik. Diməşqdə Hişamın sarayının qapısına çatıb içəri girməyə icazə istədik. Xəlifə həmişəkinə rəğmən bizi çox gözlətmədi, Əta ibn Riyahın gəldiyini eşidəndə bizi tez içəri dəvət etdi.

Saraya girəndə Hişam bizi qarşıladı, qollarını Ətanın boynuna dolayıb, “xoş gəlmisən” deyə onu öz taxtına tərəf apardı, Ətanı taxtın üzərində özü ilə diz-dizə əyləşdirdi. Bütün saray əyanları xəlifənin Ətaya göstərdiyi hörməti təəccüblə seyr edirdilər. Hamı maraqlanırdı ki, xəlifə bu köhnə və yamaqlı paltar geyinmiş qocaya niyə bu qədər ehtiram göstərir.

Hişam üzünü Ətaya tutub soruşdu: “Ey Əba Mühəmməd! Nə ehtiyacın varsa söylə”. Əta cavab verdi: “Məkkə və Mədinənin əhalisi dindar adamlardır, Peyğəmbərin qonşularıdır (yəni Peyğəmbərin qəbri bu bölgədə yerləşir). Onlar üçün beytül-maldan təyin edilmiş pay yubadılır. Onların payını vaxtında çatdır, bu adamları incitmə”. Hişam yaxınlıqda durmuş katibinə işarə verdi ki, Ətanın xahişini qeydə alsın və icra olunmasına nəzarət etsin. Sonra soruşdu: “Başqa nə xahişin var?” Əta dedi: “Nəcd və Hicaz camaatı İslamı ilk qəbul edənlərdəndir, ən məşhur və şərəfli qəbilələr burada yaşayır. Onlar üçün ayrılmış payı da gecikdirmə”. Hişam bu xahişin də dərhal yerinə yetirilməsini əmr etdi. Yenə Ətadan nə istəyi olduğunu soruşdu. Əta söylədi: “İslam