Rəsul-i Əkrəm (s.a.v.) hər
zamanki kimi məclisində oturmuş və
dostları da ətrafında halqa şəklində,
onu bir üzük daşı kimi ortaya
almışdılar. Bu vaxt köhnə paltarlı
kasıb bir müsəlman qapıdan içəriyə
girdi. İslami adətlərə görə, hər kəs
hər hansı mövqedə olursa olsun bir
iclasa girincə, harada boş yer tapsa
dərhal orada oturmalıdır. 'Mənim
canım burada oturmaq istəyir' fikri
ilə xüsusi bir yerə oturmaq lazım
deyil. O adam ətrafına baxdı və boş
bir yer tapıb orada oturdu. Təsadüfən
o seçilən zənginlərdən birinin
yanına oturmuşdu. Varlı adam
paltarını yığaraq ondan bir az
uzaqlaşdı. Bu hərəkətləri izləyən
Rəsuli Əkrəm (s.a.v.) ona dönərək: -
Kasıblığından sənə bir şey keçər
deyəmi qorxdun? - Xeyr, ya
Rəsulullah. - Sərvətindən ona bir pay
düşər deyəmi qorxdun? - Xeyr, ya
Rəsulullah. - Paltarların çirklənər
deyəmi qorxdun? - Xeyr, ya
Rəsulullah. - O halda nə üçün
yanından uzaqlaşıb bir kənara
çəkildin? - Yanlış bir iş etdiyimi və
səhv etdiyimi etiraf edirəm. İndi bu
səhvimin əvəzi və bu günahımın
kəffarəsi olaraq sərvətimin yarısını
bu müsəlman qardaşıma verməyə
hazıram dedi. Çünki ona qarşı səhv
bir hərəkət etdim. Məni bağışlayın,
ya Rəsulullah. - Köhnə geyimli adam:
Lakin mən bunu qəbul etməyə hazır
deyiləm. - Camaat: Nə üçün? - Çünki
bir gün məni də bu cür özündən
razılığın sarmasından və bir
müsəlman qardaşıma, bu gün bu
şəxsin mənə etdiyi kimi, eyni
hərəkəti etməkdən qorxuram, deyir.