Necə “1111” ola bilərik?

Belə rəvayət olunur ki, Napoleon Prussiyada qələbə çaldıqdan sonra, qarla örtülü ovalıqda, sanki qələbənin həzzini çıxarırmış kimi sakit-sakit üfüqü seyr edirmiş.

Bu zaman uzaqdan ağ qarlar arasında bir şeyin onlara tərəf gəldiyini görür. Diqqətlə baxdıqdan sonra gələnin bir Prussiya əsgəri olduğunun şahidi olur. Məğlub olmuş, izindən əsər-əlamət qalmayan bir ordunun əsgəri. Bu zaman Napoleon adamlarına Prussiyalı əsgərə səslənmələrini əmr edir. Fransız əsgərlər ona “Hər şey qurtardı. Ordun məğlub oldu. Prussiya artıq yoxdur” – deyə səslənirlər.

Prussiyalı əsgər, əvvəlcə, onlara atəş açmaqla cavab verir. Daha sonra atəşdən də sərt şəkildə deyir: “Mən varamsa, Prussiya da var”.

Çox qəribədir. Hər zaman bir olmaq haqda danışdığım zaman qulağımda Prussiyalı əsgərin cavabı cingildəyir. “ Mən varamsa, Prusiya da var”.

Bir yerdə olmaq, əl-ələ vermək və birləşmək bizim ən çox danışdığımız və nail olmaq istədiyimiz məqsədlərdəndir. Bilirik ki, iki “1” yanaşı gəldiyi zaman “11”, dörd birin yanaşı gəlməsindən isə “1111” meydana gəlir və biz də əgər çiyin-çiyinə verib birləşə bilsək, bu, bizim daha da qüvvətli olmağımız və bərəkətə sahib olmağımıza səbəb ola bilər. Arzusunda olduğumuz məqsəd doğru və mümkündür. Lakin bu hədəfi arzu etdiyimiz kimi reallaşdıra bilməyimiz bir az çətindir. Bizim ideal şəkildə bir araya gəlməyimiz və çiyin-çiyinə bir iş görməyimiz mümkün deyildir. Bir alim bu haqda gözəl deyib: “Bir araya gəlmək gözəl bir şeydir, bir yerdə işləmək də gözəldir, ancaq bu birliyi davam etdirməyi bacarmaq çox gözəl olan bir işdir. Əsl uğur da məhz bundadır. Biz bir araya gəlsək də birlikdə bir iş görməyimiz, ümmətə xidmət etməyimiz elə də asan deyil. Əgər bir yerdə işləsək, bunu davam etdirmək daha da çətin olar. Çünkü bunu etdiyimiz zaman aramızda ixtilaflar, qısqanclıqlar və rəqabət yarana bilər. Haqq yol dəvətçilərinin də ən çox üzləşdikləri problemlərdən biri məhz budur. Bu gün bir-birinə sıx bağlı olan əllər bir gün