Azərbaycanın görkəmli ruhani alimlərindən olan Seyyid Məhəmməd Seyyid Mir Cabbar oğlu 1868-ci ildə Bakının Maştağa kəndində dünyaya gəlmişdir. Soyadı Mustafayev imiş.

Seyyid Məhəmməd ibtidai təhsilini vətənində alır. Sonra Aşqabad yolu ilə Məşhədə gedib orada təhsilini davam etdirir. Bundan sonra İsfahanda İslam elmləri ilə daha dərin tanışlıq əldə edir. Lakin elmə olan həvəsi onu qazandığı uğurlarla kifayətlənməməyə çağırırdı.

Seyyid Məhəmməd şiə elm dünyasının paytaxtı sayılan Nəcəfi-əşrəfə yola düşür. Bu müqəddəs şəhərdə o, Axund Xorasani, Seyyid Yəzdi (sahibi-Ürvə), Şeyxüş-şəriə İsfahani, Seyyid Əbülhəsən İsfahani kimi böyük müctəhidlərin dərslərinə qatılır. Onun Nəcəfdəki müəllimlərindən biri də böyül fəlsəfə alimi, Əllamə Təbatəbainin və Seyyid Xoyinin ustadı Seyyid Hüseyn Badkubeyi idi.

Bu sətirlərin müəllifinin ulu babası maştağalı Şeyx Hüseyn də həmin dövrdə Nəcəfdə mükəmməl dini təhsil almışdı. O zamanlar Nəcəf elmi mühitində müctəhid kimi tanınmağa başlamış və risalə nəşr etdirmiş, amma əcəl imkan vermədiyi üçün mərceyi-təqlid kimi tanınmağa fürsət tapmamış salyanlı Ayətullah Mühəmməd İbrahim Salyaninin ulu babam Şeyx Hüseynə bir neçə məktubu şəxsi arximizdə mövcuddur. Bu məktublar Nəcəfdə yaşayan Salyani tərəfindən təhsilini başa vurub Bakıya qayıtmış Şeyx Hüseynə ünvanlanıb. Məktubların birində Salyani Nəcəfdə təhsilini bitirib vətənə qayıtmış bir neçə dostuna, o cümlədən, “cənab Seyyid Məhəmməd Ağa Mir Cabbar oğlu”na salam söyləməyi Şeyx Hüseyndən xahiş edir. Məktubun 1921-ci ildə yazıldığını nəzərə alaraq deyə bilərik ki, bu zaman Seyyid Məhəmməd artıq Bakıya qayıtmışdı.

Seyyid Məhəmməd Nəcəfdə mükəmməl dini təhsil aldıqdan sonra Bakıya dönür və öz vətənində İslami dəyərlərin təbliği ilə məşğul olur. O, Bakıda dini mədrəsə təsis edir və xeyli dəyərli tələbə yetişdirir. Müasirləri bu mədrəsəni yüksək qiymətləndirir, hətta “hovzə” (dini akademiya) adlandırırdılar.

1936-cı ildə Seyyid Məhəmməd Badkubeyi sovet hökuməti tərəfindən