Uzaq-uzaq diyarlarda, meşələrin, dağların o üzündə bir qarı yaşayırdı. Düz doxsan il bağlı qapılar arxasında ömür sürmüşdü. Heç kimə qapı açmamışdı – nə əsən küləyə, nə yağan yağışa, nə sırtıq sərçələrə, nə də ki, bicbala oğlanlara. Qapısının dirəyini taqqıldadan hər kəs ondan bu sözləri eşitmişdi;- Cəhənnəm ol, ölüm!-Mən ölüm deyiləm! – qapı döyən qışqırmışdı.Qarı isə cavabında demişdi:- Yox, mən səni yaxşı tanıyıram. Ölümsən, amma qıza çevrilmisən. Yanağındakı çillərin altından qabarmış sümüklərini görürəm!-Və yaxud bir başqası qapını astaca döyürdü:Görürəm, səni yaxşı görürəm. Ölüm, – qarı bağırırdı. – sən daşyonana çevrilmisən! Qapını üç yerdən bağlamışam, iki cəftəylə bərkitmişəm. Yapışqanlı kağızla bütün dəlmə-deşiyi tutmuşam. Açar yerlərinə parça tıxamışam, sobaya gələn borunu toz-torpaqla doldurmuşam, pəncərələri hörümçək toru görünməz edib. Naqilləri isə kəsmişəm. Hamısını. Bilirsən niyə? Ona görə ki, sən bura elektrik cərəyanı ilə gəlməyəsən. Telefonum da yoxdur ki, gecənin yarısı məni oyadıb ölüm saatının yetişdiyini elan edəsən. Qulaqlarıma pambıq tıxamışam: nə qədər danışsan da, eşidən deyiləm. Hə, belə-belə işlər. Fındıqburun. İtil cəhənnəmə, ölüm!Qəsəbənin sakinləri gözlərini açandan onu belə görmüşdülər. Uzaq diyarların sakinləri daima ondan danışır, bu söhbətləri dinləyən uşaqlar gecələr oğrunca qarının damına dırmaşır, kirəmitin birini bir balaca qaldırır və qarının iniltilərini dinləyirdilər: