Hər bir insanın həyatda əməl etməli olduğu ən vacib vəzifələrdən biri haqqı tanıyıb ona itaət etmək, batilə isə nifrət göstərib ondan uzaq olmaqdır. İnsanın bütün əməllərinin də məhz bu iki cəhətə köklənməsi zəruri bir hal hesab olunur. Belə ki haqqa mərifəti olmayan və batildən uzaq durmayan şəxsin hətta etdiyi hər bir ibadət belə dəyərsiz və təsirsiz olacaqdır. Haqqın böyük nişanələrindən biri olan İmam Hüseyn(ə) bütün əməllərin kökü sayılan bu iki əsas xüsusiyyəti, yəni haqqa məhəbbət və batilə nifrəti təkcə öz həyatında və etdiyi qiyamında deyil, hətta qiyamətə qədər olan təsirində belə çox yüksək səviyyədə əks etdirmişdir. İmam Hüseyn (ə) Kərbəlada haqqı nümayiş etdirərək orada iki dəstə, şeytani və Rəhmani dəstə yaratdı. Şeytani dəstədə bir nəfər olsun belə Rəhmani, Rəhmani dəstədə isə bir nəfər də olsun şeytani adam qoymadı. Onları bir-birindən tamamilə ayırıb hər kəsi öz layiq olduğu yerinə göndərdi. Bir tərəfdə tam gözəllik, digər bir tərəfdə isə tam çirkinlik. Daha sonra isə O Həzrət özündə və öz tərəfində nə qədər gözəllik var idisə hamısını bir-bir üzə çıxarıb düşmən tərəfinin də iç üzünü bütün dünyaya tanıtdıraraq onları rüsvay etdi. Bu yolda ailə və uşaqlarını da apardı ki öz tərəfində olan gözəlliyi ən son həddə çatdırsın və düşmən tərəfinin də ən son cinayət və çirkinliyini üzə çıxarmış olsun. İmam Hüseyn (ə) haqqı tanıyıb onu sevmək və batildən uzaq durub ona nifrət bəsləmək xasiyyətini özündən sonra insanlara verə bildi və göründüyü kimi hələ də bu təsir davam etməkdədir. Məhz bu da İmam Hüseyn(ə)-ın qələbəsi sayıldı. İbn Ziyad Xanım Zeynəbə dedi: Gördünmü Allah sənin qardaşınla nə etdi: Xanım buyurdu: “Gözəllikdən başqa heç nə görmədim.”
Həzrət Peyğəmbər (s) İmam Hüseyn(ə)-a buyurdu: Allah istəyir səni şəhid və balalarını da əsir görsün. Niyə Allah o həzrətin yaşamasını yox, ölməsini istəyirdi? Çünki İmamın ölməsi və övladlarının əsir götürülməsi olduqca böyük təsirə malik idi ki ona da məhz bu yolla, yəni şəhidliklə çatmaq mümkün idi. Necə ki