Gimnaziyada oxuyan bir uşağın dərsləri çox zəyif idi, heç nə başa düşmürdü, heç nə yadında qalmırdı, səhv üstünə səhv edirdi. Onu tez-tez cəzalandırırdılar. Uşaq görkəmcə də xoşa gəlmirdi. Üz cizgiləri kobud, saçları qaba, boyu balaca idi. Bir dəfə tərbiyəçi-sinif rəhbəri uşaqlara göstərdiyi şəkillərə baxmaq üçün yaxınlaşan bu uşağa sanki iyrənərcəsinə "aralı dur, səndən sərçə iyi gəlir" dedi.

Rus yazıçısı Kuprin öz uşaqlığını bu cür təsvir edirdi:
"Sərçə iyi necə olur, kim bilir?! Yəqin ki narahat edici bir iy olar"

Bir gün həmin uşaq gimnaziyadan qaçmaq istəyərkən möhkəm xəstələnir, xəstəxanaya düşür. Gimnaziyaya qayıdanda, orada tərbiyəçi-sinif rəhbəri artıq başqası olur. Qadın xəstəlikdən zəifləmiş uşağa yaxınlaşıb onunla mehriban danışmağa başlayır. Onu qucaqlayıb, ürəyinə sıxır. Qaba saçlarına sığal çəkir. Qəribədir...Uşaq sanki bir anda yaraşıqlı olur... Ondan xoş ətir gəlməyə başlayır, müəlliminin ətri ona hopur. Əslində bu şəfqətin, sevginin ətri idi...Uşaq sağalır, yaddaşı, diqqəti xeyli düzəlir. Mehriban müəllimənin sevgisi uşağı dəyişir. Sevgi, şəfqət, mərhəmət uşaqları ağıllı, qəşəng, sağlam edir.

Unutmamaq lazımdır ki, insan onu sevməyənlərin əhatəsində solur, sevənlərin əhatəsində dirçəlir, gözəlləşir. Xəstəliyin, bədbəxtliyin, uğursuzluğun səbəbini axtararkən bu amillər unudulmamalıdır...

Doğan Cüceloğlunun da gözəl bir sözü var:
"Müəllimlik edən qarşısında sadəcə şagird görər, uşaq görər. Müəllim olan isə qarşısında "can" görər"