Yanvar ayının axırında hava tutuldu; şaxta yox idi, ətrafı duman bürümüşdü. Het qarı əlillər evindən gəlmişdi; o, dərhal mətbəxə cumdu. Qarının gümrah və şaqraq səsi evi başına götürmüşdü. Onun təxminən yetmiş yaşı olardı; lakin özünün hesablamalarına və dediyinə görə, Ceffersonda[1] xanımların müxtəlif yaşlarını nəzərə alsaq (gəlinlərdən tutmuş ta nənələrə qədər) qarı az qala bütün şəhərin beşiyini tərpətmişdi; buna görə də onun ya yüzdən bir qədər az, ya da elə üç yüz yaşı olar.

Qarı ucaboylu və arıq idi; ayağında üstü nəm rezin şap-şapları, əynində isə uzun, siçan rəngində xəz paltosu vardı. Üstü haşiyəli bu xəz paltolar təxminən qırx-əlli il bundan qabaq dəbdəydi. Qarının çox da köhnə olmayan açıq qırmızı rəngdə şlyapası onun baş örtüyünə kip oturmuşdu; əlində çanta vardı. Qarı həftədə bir dəfə evə gələrdi və belə vaxtlarda adətən əlində naxışlı yol çantası olardı. Lakin şəhərdə on sentlik mallar dükanı açılandan sonra onun naxışlı yol çantası ordan su qiymətinə aldığı və içinə min cür kağız-kuğuz yığdığı kağız çantayla əvəz olunmuşdu; qarı əlindəki həmin kağız çantasını yellədə-yellədə, uşaq sevinciylə mətbəxə girib ucadan qışqırdı:

- Miss Menni! Həyətinizdə qatır var!

Missis Heyt qızdırıcı sobanın yanında sallağı oturub közərmiş kömürləri vedrənin içinə yığırdı; cəld ayağa durdu və vedrəni götürüb gözlərini Het qarıya bərəltdi, sonra hökmlü və qətiyyətli səslə bağırdı:

- Ay səni! İt uşaqları!

Qadın inadkar bir cəldliklə mətbəxdən çölə çıxdı; vedrəni əlindən buraxmayan bu qadının təxminən qırx yaşı olardı, dolu bədənliydi. Onun üzündə sonsuz, lakin dinc bir hüzn vardı; sanki hansı qadınlarınsa, özü də xüsusi ləyaqətləri olmayan qadınların ucbatından dul qalmışdı. Əyninə çitdən don, sviter geyinmişdi, başına kişi şlyapası qoymuşdu; bütün şəhər bilirdi ki, bu şlyapa on il bundan qabaq ölmüş mərhum ərindən qalıb. Qadının ayağındakı uzun və düyməli kişi çəkmələri özününkü idi. Corabları zanbaq başına oxşayırdı. Şəhərdə hamı bilirdi ki, bu