Özümə yuva tikmişəm və deyəsən, yaxşı da alınıb. Əslində, çöl tərəfindən böyük bir oyuğa oxşayır, ancaq bu oyuq həqiqətdə heç yerə aparmır, bir-iki addım atan kimi, daş-qayaya dirənirsən. Bunula heç də biclik işlətdiyimə görə öyünmək istəmirəm, bu, əslində, dəfələrlə boşa çıxan yuva tikmək cəhdimin məhsulu idi və axırda mənə elə gəldi ki, bu oyuğun ağzını bağlamasam yaxşıdır. Düzdür, bəzi bicliklər o qədər mahir olur ki, bəlası öz başında çatlayır və mən bunu başqalarına nisbətən daha yaxşı bilirəm, ancaq elə bunun özü də böyük cəsarət tələb edir ki, bu cür oyuğun ağzını açıq saxlamaqla burada kiməsə qazıntı aparmağa imkan yaradasan, elə bilə ki, içərisində nəsə var. Kim fikirləşsə ki, bu yuvanı qorxudan tikmişəm, deməli, məni yaxşı tanımır. Çünki bu oyuqdan təxminən min addım aralıda yuvanın ağzı mamırla örtülmüş yolu var, özü də elə etibarlıdır ki, söz ola bilməz, ancaq, əlbəttə, kimsə bilmədən mamırın üstünə çıxar, yıxılar və onda da yuvanı görər, həvəsi olsa, - yeri gəlmişkən, bunu etmək üçün gərək, müəyyən mənada, xüsusi qabiliyyət sahibi olasan, - içəri cumar, hər şeyi darmadağın edər. Bunu yaxşı bilirəm və həyatım indi özünün zirvə nöqtəsinə çatsa da, bircə saatlığa olsa da, rahatlıq tapa bilmir, mamırın altındakı qaranlıqda son nəfəsini yaşayır. Tez-tez yuxuda görürüəm ki, nəsə burnunu irəli uzadıb acgözlüklə buraları imsiləyir. Deyə bilərlər ki, niyə bu oyuğun ağzını torpaqlamırsan. Düzdür, oraya yuxarısından bir nazik qat torpaq tökmək olardı və aşağıya da yumşaq torpaq səpərdim ki, qaçmaq üçün yol açanda, çətinlik çəkməyim. Ancaq bu mümkün deyil, ehtiyat tələb edir ki, tez qaçıb aradan çıxmaq imkanını saxlamaq lazımdır. Məhz ehtiyat tələb edir ki, həyatımla risqə gedim və təəssüf ki, bu da tez-tez olur. Bütün bunların hamısı ürəküzən hesablamalardır və iti zəka sahibi olmağın sevinci də bəzən adamı hesablamağa həvəsləndirir. Gərək tez qaçıb aradan çıxmaq imkanım həmişə qalsın, axı, nə qədər sərvaxt olsam da, kimsə, nəsə heç gözləmədiyim tərəfdən hücum