Rolan Bartın essesini təqdim edir.
Dilin hökmü

“Hakimiyyət hər yerdə yuva salıb, hətta onun kökünü kəsməyə çalışan sonsuz azadlıq ehtirasının alt qatında belə hakimiyyət hərisliyi yatır. Mən törədilən bir günahdan doğan və bu günah hissinin yönəldiyi istənilən nitqi, özündə hökmranlıq ehtirasını daşıyan bir nitq hesab edirəm. Çoxları biz intellektuallardan, hər vəchlə Hakimiyyətə qarşı qalxmağı gözləyir, lakin biz əsl döyüşümüz bu müstəvidə aparmırıq. Biz mübarizəni, Hakimiyyətin cürbəcür növlərinə qarşı aparırıq, bu isə özlüyündə olduqca çətin mübarizədir, çünki sosial müstəvidə saysız formalarda ortaya çıxan Hakimiyyət, bir tarixi dövrdən o birinə keçməklə az qala əbədilik qazanmışdır.

Onu min-bir əziyyətlə qapıdan çölə atsanız, o dərhal pəncərədən içəri keçir, o heç vaxt tamamilə məhv olmur: siz istədiyiniz qədər inqlablar edin, hakimiyyətin kökünü kəsin və o yenidən doğulacaq, əşyaların yeni düzümündə öz varlığını bərpa edəcək. Onun belə yaşamaq qabiliyyətinin və hər şəraitdə özünü doğrultmasının səbəbi, hakimiyyətin transsosial orqanizmin içində əbədi mövcud olan bədxassəli parazit şiş olmasıdır. Onun ortaya çıxması hansısa siyasi və ya tarixi proseslərin inkişafının nəticəsi olmayıb, məhz insanlığın təbii inkişafının nəticəsidir. Onun zamanın başlanğıcından bəri yuva saldığı obyekt, nitq fəaliyyətinin özüdür və ya daha doğru bir deyimlə desək – dil, hakimiyyətin özünü ifadə vasitəsidir”.

“Atanın ölümü, bizi ədəbiyyatın əvvəllər verdiyi bir çox həzzdən məhrum edir. Əgər Ata ölübsə, onda cürbəcür əhvalatları nəql etmənin daha nə mənası var? Məgər, bütün nəqletmələr Edip haqqında əhvalatla səsləşmirmi? Məgər, söz söyləmək - öz mənşəyindən xəbər tutmaq, Qanunlarla aranda yaranmış ədavəti ortaya çıxartmaq, zərifliyin və nifrətin dialektikasına dalmaq anlamına gəlmirmi? Artıq, təhlükə təkcə Edipin deyil, həm də nəqletmənin başının üzərini alıb, biz artıq heç nəyi sevmirik, heç nədən qorxmuruq və heç nə haqda nəql etməyə həvəs duymuruq. Uydurmanın məhsulu