İtalo Kalvinonun hekayəsini təqdim edir.
Şirniyyat mağazasında qarət

Diribaş təyin olunmuş yerə gəlib çıxanda o birilər onu artıq gözləyirdilər. İki nəfərdilər: İsabala və Becid. Ətrafda elə sakitlik idi ki, küçədən evdəki saatların zəng səsləri eşidilirdi: budur, iki zəng, — səhər açılana qalmamaqdan ötrü tələsmək lazım idi.

— Getdik, — deyə Diribaş söylədi.

— Haradadı? — deyə yoldaşları soruşdu.

Diribaş görəcəyi «işi» əvvəlcədən açıb danışanlardan deyildi.

— Yaxşı, getdik, — deyə o təkrar etdi.

Onlar çaylaqlara bənzər boş küçələrlə, tramvay yolunun dəmir relsləri ilə onları müşayiət edən ay işığında dinməzcə addımlayırdılar. Diribaş bir an belə sakit dayanmayan sarı gözlərini ətrafa gəzdirərək daima nəyisə qoxulayırmış kimi, burun dəliklərini oynada-oynada irəlidə gedirdi.

İsabalaya ona görə bu adı vermişdilər ki, təzəcə doğulmuş körpəninki tək1 iri başı və cılız bədəni vardı. Bəlkə bir də ona görə ki, qısa qırxılmış saçları, qara nazik bığları və göyçək sifəti də vardı. O, sanki başdan-ayağa əzələdən ibarət idi, özü də pişik kimi yüngülcə, sezdirmədən yeriyirdi. Bir yerə dırmaşmaqda, gizlənmək lazım gələndə yumaq kimi domuşub oturmaqda tayı-bərabəri yox idi. Diribaş da hər dəfə onu özü ilə aparmaqda nə elədiyini yaxşı bilirdi.

— Diribaş, işin içində bir şey olacaq? — deyə İsabala şoruşdu.

— Baş tutsa, — deyə Diribaş heç nə bildirməyən bir ifadə ilə cavab verdi.

Diribaş yoldaşlarını yalnız onun özünə məlum olan qaranlıq dalanlardan keçirib, bir həyətə gətirdi. O ikisi başa düşmüşdü ki, hansısa mağazanın arxa otağında iş görmək lazım gələcək. Ona görə də Becid tez özünü qabağa verdi, çünki keşikdə durmaq istəmirdi. Becidin bəxtinə düşən keşik çəkmək idi. Onun arzusu evlərə girmək, orda-burda eşələnmək, başqaları kimi ciblərini doldurmaq olsa da, o, polislərə ilişmək qorxusu ilə soyuq küçələrdə veyillənməli, dişləri şaxtadan bir-birinə dəyə-dəyə, özünü toxtaq tutmaqdan ötrü siqaret sümürə-sümürə daima keşikdə dayanmalı olurdu.