Vasili Şukşinin hekayəsini təqdim edir.
Qoca necə öldü?

Qoca sübhün gözü açılar-açılmaz özünü pis hiss eləməyə başladı. Canında üzücü bir yorğunluq duyurdu. Zəif olmağına çoxdan zəifləmişdi, təxminən bir ay olardı, amma bu gün nəsə xüsusi bir halsızlıq bədənini haqlamışdı - ürəyi elə pis döyünürdü ki, az qalırdı ki, ağlasın. Qorxu öz yerində, ona məəttəl qalmışdı ki, ömründə özünü bu qədər zəif, halsız hiss eləməmişdi. Ona elə gəlirdi ki, ayaqları yerli-dibli yoxdur. Barmaqlarıyla yoxlayandan sonra onların həqiqətən mövcudluğuna inanırdı. Qəfildən sol əli keyiməyə başlayırdı, xeyli tərpədəndən sonra açılırdı. Bu nə cür halsızlıq idi, ilahi!..

Günortayacan birtəhər dözdü, gözlədi ki, bəlkə vəziyyəti düzələr, bəlkə, ürəyi yerinə gələr. Hələ arada siqaret də çəkmək istədi, meylindən içmək keçdi. Tez də anladı: bu, ölümdür.

- Arvad... Ay arvad! - deyə qarısını səslədi. - Deyəsən axı... mən ölürəm.

- Allah köməyin olsun!.. - deyə qarı o yandan səsini qaldırdı. - Yatıb-yatıb ağlına gələni uydurursan.

- Gəlsənə məni burdan götürəsən. Nəsə birtəhərəm. - Qocanın yeri sobanın üstündə salınmışdı. - Gəl, düşür məni.

- Mən tək başına səni qaldıra bilərəm? Bəlkə, gedim Yeqoru çağırım?

- Get. Görəsən evdə olar?

- Bayaq həyətdə fırlanırdı... Gedim görüm.

Qarı geyinib çıxdı, komaya ağappaq şaxta buxarı soxuldu.

“Qışda ölmək ağır dərddi”, - deyə qoca düşündü.

Qonşu Yeqor gəldi.

- Pah atonnan, şaxtanın gücünə bax e... ordan bura gəlincə dondum. Bir dəqiqə səbr elə, Stepan əmi, bir balaca qızınım, indi səni yerbəyer eləyərik. Noolub e sənə, ağırlaşmısan?

- Çox pisəm, Yeqor. Ölürəm.

- Eee, sən də deməyə söz tapdın. Başdan-ayağa küyçüsən!

- Küyçü oldum-olmadım, mənim kitabım bağlanıb. Deyirsən, möhkəm şaxta var, hə?

- Azı 50 dərəcə olar, - Yeqor siqaret yandırdı. - Əkin yerinə möhkəm qar oturub. Traktorlar kürüyür. Amma çətin haqq-hesabdır.

- Yəqin, hələ çox yağacaq.

- Yox, əşi, inanmıram. Yaxşı, gəl səni düşürüm ordan...

Qarı