Hicrətin ilk əsrlərində yaşamış məşhur ərəb şairlərindən biri də Fərəzdəqdir. Bəni-Təmim qəbiləsinə mənsub olan bu şairin əsl adı Həmmam ibn Ğalib idi. “Fərəzdəq” onun ləqəbidir, mənası isə təndirə düşmüş çörək və ya fətir deməkdir. Sifətinin böyüklüyünə görə ona bu ləqəbi vermişdilər.

Fərəzdəqin babası Səsəə ibn Naciyənin səhabə olduğunu yazırlar. Səsəə çox səxavətli və cəsur adam idi. Xüsusilə, cahiliyyə dövründə ərəblər arasında geniş yayılmış bir adətlə – qız uşaqlarını diri-diri torpağa basdırmaqla ciddi mübarizə aparırdı. Qız atalarını bu hərəkətdən çəkindirmək üçün onlara nəsihət verir, nəticəsi olmayanda günahsız qızları xilas etmək üçün əvəz olaraq öz dəvələrini təklif edirdi. Deyilənlərə görə, 360 nəfər körpə qızı ölümdən xilas etmiş, onların hər birindən ötrü atalarına bir erkək və iki dişi dəvə bağışlamışdı.

Fərəzdəqin atası da öz qəbiləsinin seçilmiş şəxslərindən idi. Hətta vəfatından sonra da həmqəbilələri onun ruhunu hörmətlə yad edirdilər. Onun məzarının yanına pənah aparan adam amanda sayılırdı və cəzadan xilas olurdu.

Fərəzdəq kiçik yaşlarında olarkən atası ona ərəb ədəbiyyatını, bəlağət və fəsahəti, cahiliyyə şairlərinin şeirlərini öyrətməyə başlayır. Uşaq bu sahədə böyük uğurlar qazanır. Bir gün atası balaca Fərəzdəqi Imam Əli ibn Əbu Talibin (ə) hüzuruna aparır. Imam Əli (ə) Fərəzdəqi göstərib soruşur ki, bu uşaq kimdir? Atası Fərəzdəqi tərifləyib deyir: “Mənim oğlumdur, adı Həmmamdır. Ona ədəbiyyatı öyrətmişəm, bir çox məşhur şairin divanını əzbər bilir, özü də yaxşı şeir deyir”. Amma Ğalibin gözlədiyinin əksinə olaraq, Həzrət Əli (ə) onun bu təlim metodunu bəyənməyib buyurur: “Əgər oğluna Quran öyrətsəydin, ondan ötrü daha faydalı olardı”. Fərəzdəq Imamın buyruğundan təsirlənir, ürəyində qərara alır ki, mütləq bu məsləhətə əməl etsin. Həmin gündən Quranı oxuyub əzbərləməyə başlayır, Müqəddəs Kitabı əzbərləməyincə şeir deməkdən çəkinir. Nəhayət, güclü yaddaşı sayəsində qısa müddət ərzində Quran hafizi olur.

Fərəzdəq öz