Təbiyət öz ritmi ilə yaşayır,
Nə etsək döndərə bilmərik onu.
O, çarxı fırladır ,zaman fırlanır,
Zamandan qıraqda görmərik onu.
Dörd üzdə,dörd rəngdə, dörd xasiyyətdə,
Hərsi başqa cür arzu,niyyətdə,
Insan olsa belə bir xasiyyətdə,
Necə başa düşüb anlayar onu?
Insanda boyanir al-gülə bəzən,
Elə bil hər yana deyir ki bəzən.
Təbiyət guc alıb belə ahəngdən,
Seyr edib doymdı bir daha onu.
Bir donu yam-yaşıl çiçək-çiçəkdir,
Bir yanda rəngbərəng hər yan çiçəkdir,
Torpağın üstündə sanki cənnətdir,
Ilahi qüvvəyə cevirib onu .
Bir donu yaşıldır ,kölgədə dayan,
Yarpaqlar söykənib üst-üstə haman,
Xəffif külək əsib yellədir , aman ...,
Dalğalı dənizə oxşadıb onu.
Bir donu sarıdır, qızılı-sarı,
Yaşilla sarının qarışıqları ,
Çağırır elə bil özünə sarı ,
Ovsuna çəkəndək səsləyir onu.
Bir üzü ağappaq tülə bənzəyir,
Cöhrəsi ləkəsiz üzə bənzəyir,
Rənglərdən bəq vuran çölə bənzəyir,
Birrəngdir hər tərəf, seyr edək onu.
Doğuluş bahardır, yenidən gəlir,
Uşaqlıq yay kimi istiyə gedir,
Gənclikdə qaynar bir yaya bənzəyir,
Qocaliq payizdək saraldır onu.
Saçına ag salır qışın qarıtək,
Üşüdür İnsanı soyuq qarıdək .
Qışda ağ rənglidir agsaç qocatək,
Əridib su kimi axıdar onu.
07.XI .2011