Umran ibni Hesin deyir: “Bir
gün Peyğember (s) mene
buyurdu: “Ey Umran, her bir
şeyin qelbde öz yeri vardır.
Ancaq heç bir şey menim
qelbimde bu iki cavandan
(İmam Hesen (e) ve İmam
Hüseyn (e)) daha üstün
meqama malik deyildir”.
Umran deyir: “Ya Resullah (s),
ne sebeb olmuşdur ki, bu iki
cavanı bele sevirsiniz?” Hezret
(s) buyurdu: “Ey Umran, o şey
ki, sene gizlidir, sene agah olan
şeylerden daha çoxdur. Allah
Teala mene emr etmişdir ki, bu
ikisini sevem”. İmam Baqir (e)
Peyğemberden (s) neql edir:
“Her kes Allahın Quranda adını
çekdiyi “Urvetil-vusqa”ya
çatmaq istese, gerek Elini (e),
Fatimeni (s.e), İmam Heseni (e)
ve İmam Hüseyni (e) sevsin.
Çünki AllahTeala Öz celal
erşinde onları sevir”. Neql
edilir ki, Hezret Peyğember (s)
qapıdan içeriye daxil olan
İmam Hüseyne (e) buyurur:
“Xoş gelmisen, ey göylerin ve
yerlerin zineti!” Orada
olanlardan biri, Ebi ibni Keeb
teecüble soruşur: “Ya
Resullah! Sizden başqa kimse
yene göylerin ve yerin zineti
hesab edilirmi?”. Hezret
Peyğember (s) buyurur: “Ey
Ebi ibni Keeb! And içirem o
Varlığa ki, meni peyğemberliye
mebus etmişdir, heqiqeten
Hüseyn ibni Eli (e) göy üzünde
yerden daha çox tanınır. Onun
adı erşi-İlahide bele
yazılmışdır: “Heqiqeten,
Hüseyn hidayet çırağı ve nicat
gemisidir”. O zaman ki,
insanlar İmam Eli (e) ile beyet
etmeye gelirler, Hezret Eli (e)
İmam Hesenle (e), İmam
Hüseynin (e) üzünü insanlara
teref çevirir ve buyurur: “Ey
insanlar, şahid olun ve şehadet
verin ki, bu iki cavan
Peyğemberin (s) övladlarıdır.
Hezretin (s) sizin aranızda
qoyub getdiyi emanetlerdir.
Sizden istenmişdi ki, onları hifz
edesiniz. İndi ise men onları
size emanet verirem. Onlardan
muğayat olun ve bilin ki,
Peyğember (s) Qiyamet günü
bu iki emaneti qoruduğunuza
dair sizi sorgu-sual edecekdir”.
Cabir ibni Abdullah deyir: “Men
defelerle Peyğemberden (s)
İmam Hüseyn (e) haqqında
eşitmişdim ki, buyurur: “O kes
ki, behişt cavanlarının
serverine baxmaq isteyir, onu
tanımaq isteyir, Hüseyn ibni
Eliye (e) baxsın””. Hezret
Peyğemberden (s) neql edilen
başqa bir hedisde deyilir:
“Hesen ve Hüseyn - behişt
cavanlarının serveridirler”. Ebu
Eyyub Ensari deyir: “Bir gün
Peyğemberin (s) xidmetine
getmişdim, gördüm ki, İmam
Hesen (e) ve İmam Hüseyn (e)
Hezretin (s) kenarında oturub,
oynayırlar. Peyğember (s) de
onlarla söhbet edir. Onları
qucaqlayır. Erz etdim: “Ya
Resullah! Bu iki ezizi
sevirsiniz?” Hezret buyurdu:
“Onları nece sevmeye bilerem,
bir halda ki, onlar menim
güllerimdir. Men onları
iyleyirem ve bu ikisinin
etrinden behrelenirem”. Başqa
bir hedisde Hezret (s) buyurur:
“Bu ikisi, menim bu dünyadakı
güllerimdir. Her kim meni sevir,
bu ikisini de gerek sevsin”.
Hezret Peyğember (s)
buyurur: “Ey Fatime! Qiyamet
günü bütün gözler ağlar olar.
Hüseyn (e) müsibetine
ağlayan gözlerden başqa”.
İmam Sadiq (e) buyurur:
“Aşura - o gündür ki, Hüseyn
(e) dostlarının arasında qetle
yetirilir ve yere yıxılır”. İmam
Rza (e) buyurur: “Her kim
Aşura günü müsibet içinde,
qemgin ve ağlar olarsa, Allah
Qiyamet gününü onun şadlıq
ve sevincli günü qerar verer”.
İmam Sadiq (e) buyurur:
“İmam Hüseynin (e) şehid
olduğu gün - en ezalı gündür”.
İmam Rza (e) buyurur: “Her
kim Aşura günü ruzi dalınca
getmezse, Allah onun dünya
ve axiret ehtiyaclarını
ödeyer”. İmam Hüseyn (e)
buyurur: “Men göz yaşının
öldürülmüşüyem. Her bir
mömin ki, meni yada salar, göz
yaşı axmağa başlayar”. İmam
Seccad (e) buyurur: “Men o
kesin oğluyam ki, göylerin
melekleri onun üçün
ağlamışdılar. Men o kesin
oğluyam ki, yerdeki cinler ve
göydeki quşlar onun üçün
mersiye oxuyurdular”. İmam
Rza (e) buyurur: “Eger
Hüseyne (e) ağlayarsansa, göz
yaşların yanaqlarından axan
zaman Allah günahlarını
bağışlayar”. İmam Rza (e)
buyurur: “Meherrem ayı
gelende, heç kim atamı gülerüz
görmezdi. Aşura günü çatanda
hemin gün onun üçün
ezadarlıq, qem-qüsse ve
ağlamaq günü olar. Ve
buyurardı: “Bu günde Hüseyn
(e) qetle yetirilmişdir”.