annemin yalnizca bir gozu vard.ondan nefret ederdim.cunki bu durum beni utandiriyordu.ailemizi gecindirmek icin okulda ascilik yapardi.ilkokulda iken bir gun annem bana merhaba deyeme gemisdi.yerin dibine girmisdim bunu bana nasil yapabilirdi?onu gormezden geldim.ona nefretle bakdim ve oradan kacdim.ertesi gun sinifta bir arkadasim dediki,eee senin annenin yalnizca bir gozu var!yerin dibine girmek istedim ve de annemin oradan kaybolmasini istedim.bu yuzden o gun onunla karsilasinca dedim ki,beni gulunc duruma dusureceyine olsen daha iyi?!!!annem karsilik vermedi.dediklerim hakkinda bir saniye bile durup dusunmedim cunki cok kizmisdim.onun duygulari beni ilgilendirmiyordu.onu evde istemiyordum.cok calistim ve sinqapura okumaya gittim.sonra evlendim kendi evimi aldim.cocuklarim oldu ve hayatimdan memnundum.bir gun annem beni ziyarete gelmisdi.kac yildir beni gormemis ve torunlarini tanimamisdi.kapiya gelince cocuklarim ona gulduler.oona evime gelib nasil cocuklarimi korkutabilirsin!hemen burdan git diye bagirdim.buna annem sessizce kusura bakmayin yalnis adrese geldim galiba dedi ve gozden kayboldu.bir gun mezunlar toplantisi icin okuldan bir mektub aldim.karima is seyahetine gidiyorum diye bahane uydurdum.mezunlar toplantisindan sonra sirf meraktan eski eve gittim.komsular annemin oldugunu soylediler.hic uzulmemistim.bana verilsin diye annemin biraktigi bir mektub verdiler....
en sevgili oglum her zaman seni dusunuyorum.sinqapura gelib cocuklarini korkutdugum icin uzgunum.mezunlar gununde geleceksin diye cox sevinmisdim.ama seni gorebilmek icin yatakdan kalka bilirmiyim bilemiyorum.sen buyurken surekli bir utanc kaynagi oldugum iicin uzgunum.
biliyormusun.....sen cok kucukken bir kaza gecirmistin ve gozunu kaybetmistin.anne olarak senin tek gozle buyumene dayanamazdim.bu yuzden sana kendi gozumu verdim.o gozler benim yerime goruyor diye seninle okadar gurur duyorumki.butun sevgimle.......ANNEN....