“Əziz balam,qulaq as!Sən öz
yatağında mışıl-mışıl yatan
zaman
mən bu kəlmələri sənə
deyirəm.Sən öz balaca əlinin
birini
sinənə,o birisini isə başının altına
qoyub yatıbsan.Mənsə gizlincə
sənə tamaşa edir,öz səhvlərim
haqqında dırin dərin düşünürəm.
Övladım!Doğrusu, sənə qarşı çox
kobudluq etmişəm.Həmişə səni
ayaqqabılarının çirkli olduğuna
görə danlamışam.Elə
ki,əşyaları,oyuncaqlarını yerə
atırdın,qəzəblə sənin üstünə
qışqırırdım.Yemək yeməyinə
müxtəlif cür eyiblər tutur,səni
böyüklərlə müqayisə
edirdim.Yadındadırmı,bir gün elə
ki, sən məktəbə,mən isə,qatara
minmək üçün stansiyaya tərəf
yollandıq,sən əlini tərpədərək
mənə “xudahafiz ,ata” –deyəndə,
mən sənin cavabında dedim:
“Belini əymə,düz dayan!”
Axşamüstü evə dönəndə səni
küçədə yerə oturub oynayan
gördüm.Ayaqlarında ayaqqabı
yox
idi və corabların cırılmışdı.Mən
qəzəblənərək dostlarının yanında
sənə şillə vurdum ,səni əsəbi
halda
evə apardım.Yolda ele hey
deyinirdim: “Bilmirsənmi
ki,corabların bahalıdır? Pulunu
özün versəydin,ürəyin yanardı
bu
cür diqqətsizlik etməzdin”.
Mənim balam,görəsən,sən
məndən bu cürmü rəftar
gözləyirdin?!
Yadındadırmı,mən mütaliə
otağında qəzet oxuyarkən
qorxa-
qorxa yanıma gəldin?Qəzetin
yuxarısından sənə nəzər
saldım.Məni mütaliədən ayırdığın
üçün sənə əsəbləşdim və
hövsələsiz şəkildə səndən
soruşdum: “ Nə istəyirsən?” Sən
isə cavabında “ heç nə”
dedin.Amma birdən öz kiçik
əllərini boynuma dolayıb
üzümdən
öpdün.Bəli,sən bu işi fövqəladə
mehribanlıq,gülərüzlə
etdin.Bundan sonra isə,tələsik
pilləkanlarla yuxarı qalxdın.
Əzizim! Gedişindən biraz
keçməmişdi ki,qəzet əlimdən
yerə
düşdü.Mən fikirə getmişdim.Bu
vaxta kimi sənə eyib tutub hansı
nəticəyə yetişmişəm?Ələ
gətirdiyim bu olub ki,bu xasiyyət
məni hirsli,eyib axtaran birisi
kimi
övladıma göstərib.Mənim
hərəkətlərim səni sevmədiyimə
görə deyildi.Mənim bu səhv
hərəkətimin səbəbi səni özüm ilə
müqayisə etdiyim üçün idi.Mən
bilmirdim ki,sənin kiçik ürəyin bu
qədər işıqlı və genişdir.
Bəli,mənim balam.Bu gecə sənin
yatağının kənarına
gəlmişəm.Günahkar və xəcalətli
şəkildə dizi üstə
dayanmışam.Bilirəm ki,ürəyimdə
dediyim bu sözlərdən elə bir şey
başa düşməyəcəksən.Amma
əmin
ola bilərsən ki,sabahdan sənin
üçün əsl ata olacağam.Qəminə və
sevincinə şərik olacağam.Mən
indi
sənə nəzər saldıqda görürəm ki,
yox ... sən yalnız kiçik bir
uşaqsan.Sən həmin uşaqsan ki,
bir
neçə gün əvvəl ananın
qucağında
ağlayırdın.Deməli,sən hələ
uşaqsan və uşaqlardan
böyüklərin
rəftarın gözləmək olmaz.
"Əzizim,məni bağışla"