Sakit, isti yay günlerinden biri idi.
Onlar el-ele tutub yolun qirağında
gezirdiler. Küçede işıqlar,
maşınların sesleri ve serin külek var
idi. Onlar bir yerde idiler ve bir-
birilerini sevirdiler. Herşey bir an içerisinde baş verdi. İki maşın
toqquşaraq onları
ezdi...Partlayış.... qız bedeninde
dehşetli ağrılar hiss etdi ve sesini
çıxara bilmirdi. Oğlan da
yaralanmışdı amma onun kimi xesaret almamışdı. Xestexana......
Bu divarlar nece de oğlana ağır
gelirdi. O, bir deqiqe de olsun qızın
başının üstünden ayrılmırdı ve onun
ayılmağını gözleyirdi. Bu defe
otağa tibb bacısı daxil oldu. Oğlanı yanına çağırdı ve palatanı terk
etdiler. O yaşayacaq he? –oğlan
soruşdu. Tibb bacısı-Biz elimizden
gelen her şeyi edirik ki, onu xilas
ede bilek. Men size yalvarıram
menim ondan başqa heç kimim yoxdur. Onu xilas edin. Tibb bacısı:
Söz verirem ki, elimden gelen her
şeyi edecem. Oğlan göz yaşlarını
silerek palataya qayıtdı. Bu zaman
qız başa düşdü ki, nese baş verir.
Ancaq özü de başa düşürdü ki, sağ qalmaq ehtimalı çox azdır. Bu
zaman qız soruşdu: Mene deyin
men yaşayacam axı, men müalice
oluna bilecem. Tibb bacısı: Elbette
ezizim, biz elimizden gelen her şeyi
edirik. Gözlerini aşağı saldı ve otağı terk eledi.... Bu zaman
sevgililer palatada yalnız qaldılar.
Qız dedi: Söz ver mene ne olur-
olsun sen xoşbext olacaqsan men
bunu istiyirem senden!!! Oğlan: Sen
ne danışırsan! Sen ele menim xoşbextliyimsen, sensiz men yaşaya
bilmerem!!! Söz ver mene. Sen özün
de bilirsen ki, veziyyet çox çetindi
men emin olmaq isteyirem söz ver....
(ve qışqıraraq başdadı ağlamağa)
Yaxşı sene söz vermirem, ancaq çalışacam ve o da qızı
qucaqlayaraq başdadı ağlamağa.
Axşam oldu. Qız artıq yuxuya
getmişdi. Oğlan ise hele de onun
yatağının yanında oturaraq ordan
terpenmirdi. Bu zaman qız yuxu görürdü hansı ki, anası onun
yuxusuna göylerden gelerek dedi:
Qızım sabah axşam men senin
dalınca gelecem ve biz tamamile
başqa dünyaya gedeceyik. O
dünyada sen ağrının ne olduğunu bilmeyeceksen ve sakit, rahat heyatyaşayacaqsan. Nece? Artıq?
Ancaq men ora getmek istemirem!
Men onu sevirem! Men onsuz qala
bilmerem! Ana: Men gelmişdim seni
xeberdarlıq edim. Bugün senin
sonuncu günündü onunla. Ve ana gedende sanki arxadan ağ
qanadları açıldı ve melek kimi uçdu
getdi. Seher hemişeki kimi tibb
bacısı geldi, o analizlerin cavabını
getirmişdi ve cavablar da heç xoş
deyildi. Bu zaman sevgililer yene palatada yalnız qaldılar ve qız dedi
Men bu gece ölecem. . O inanmadı:
özünü divarlara çırparaq ağlamağa
başladı: sen öle bilmezsen, sen
sağalacaqsan, herşey yaxşı
olacaq!!! Xahiş edirem bugün menim son günümdü yanımdan ayrılma,
isteyirem bütün günümü seninle
keçirdim. Oğlan bilmirdi ne desin,
ne etsin sadece olaraq ağlayırdı,
sanki üreyi döyünmürdü. Bu zaman
o dedi: gel gözel günlerimizi yada salaq, o xoş xatireleri ve men
sadece olaraq seni öpecem.... Sen
xoşbext olmalısan sen mene söz
vermisen. Ağlamayaq menim son
günümde. İsteyirem bu günümü
sevinc içerisinde keçirim. Bütün günlerini onlar bir yerde keçirdiler.
Amma artıq güneş batmaq üzre idi.
Oğlanın gözlerinden yaş sel kimi
gedirdi.... - men seni buraxa
bilmerem, seni itirmek istemirem. -
Yeqinki bele olmali idi, bele daha düzgündü. - Men getsem de, hemişe
yanında olacam, sene işlerinde
kömek edecem, seni hemişe
izleyecem. Söz verirem!!! Birden
qızın pulsu dayandı. Ve sanki ruhu
bedeninden ayrılaraq göylere uçdu. Hekimler tez qaçaraq geldiler,
amma artıq gec idi Ürek
döyünmürdü. Qız hiss eledi ki,
kimse onun elinden tutdu-bu onun
anası idi. Xahiş edirem ana bir neçe
deqiqe de qoy qalım getmiyim. - Qızım artıq vaxtdır biz getmeliyik!!!
Qız sonuncu defe sevgilisine baxdı.
Sanki onda da anasında olduğu
kimi qanadları emele geldi. Oğlan
sanki deli kimi olmuşdu hele de
inana bilmirdi. Lakin qız söz verdiyi kimi onu terk etmedi. Onun ruhu her
gün onun yanında idi ve sanki onu
izleyirdi. O her gün qızı düşünürdü:
onu nece möhkem sevdiyini, nece
öpdüyünü o xoş günlerini. Bir qış
gecesi o pencerenin şüşesine söykenerek bayıra tamaşaedirdi. Onun isti
nefesi şüşede par yaradırdı. Ve
sanki nefesi ile şüşeye yazırdı:
Mene nece de sensizlik ağırdı, her
şeyimi qurban vererdim, yeniden
seni görmek üçün, yeniden seni qucaqlamaq üçün, ya meni de
özünle apar ya da qayıt!!! Birden
şüşenin eks terefinde oğlanın
adı yazıldı. Bu o idi- sevgilisinin onu
çağırdığını hiss ederek dayana
bilmemişdi. Oğlan uşaq kimi, sevinir, qışqırırdi, bu ondan asılı
deyildi. Şüşenin eks terefinde
damcılar emele gelirdi ki, bu da
qızın göz yaşını eks etdirirdi. Bu
dünyanın en saf, en temiz sevgisi
idi. Bunu sözlerle başa salmaq qeyri-mümkün idi, bunu hiss etmek
lazım idi. Sanki
bu meleyin insana qarşı olan sevgisi
idi. Şüşede kiçik naxışlar emele
gelmeye başladı ki, bu da qızın
gözelliyini eks etdiridi. Hemin gözler idi ki, oğlan sonsuzacan
baxmaq isteyirdi, hemin dodaqlar
idi ki, toxunmaq isteyirdi. Ancaq
şüşeye toxunanda o yalnız buz kimi
şüşeni hiss edirdi. Neye göre dünya
bele haqsız ve qeddardır? Bir-birini delicesine
seven bu iki genc neye göre ayrı
qalmalı idiler. Artıq ALLAH da bu
sevginin tekbaşına mümkünsüzlüyü
görürdü. O da oğlana ve qıza qarşı
laqeyd qala bilmirdi. Baxmayaraq ki, ALLAH buyurmuşdu: O qızın
melek olmasını amma bunu bacara
bilmedi. ALLAH qıza yeni heyat
verdi ki, onlar yeniden qovuşsunlar.
Bu ise bele oldu. Bir seher onlar
hemişeki kimi, yene birlikde yuxudan ayıldılar. Onlar heçne
yadlarına sala bilmirdiler, herşeyi
unutmuşdular, bilirdiler ki, nese baş
verib amma xatırlaya bilmirdiler. Bu
möcüzeni ALLAH istemişdi. Ancaq
şüşede onların adları par şeklinde qalmışdı, hansını ki, özleri yazmışdı.
İndiyenecen de onlar bizlerin
arasında yaşayırlar. Eger ne
vaxtsa onların sevgisinden daha
saf, daha möhkem, daha ebedi
sevgi olarsa ALLAH da onları meleye çevirecek!!!