İki genc olurlar ve bir-birilerini dəli kimi
sevirdilər..Onların hemişə
görüşdüyü bir yer var
idi..Körpünün altında həmişe
görüşürdüler..Bir gün yolda qız
bir oglanla danışıb,gülürdü..O
oglan qızın emisi oglu idi..Bunu
görən sevgilisi zəng edib qıza
hemişəki yerə gəlməsini
söyləyir..Qız oglanın səs tonundan
başa düşür ki, oglan nəyəsə
əsəbləşib..Axşam olur və qız
körpünün yanına gəlir..Oglanı
gören kimi sifət cizgilərinden
işlerin yolunda olmadıgını başa
düşür..
Qız: Nə olub Həyatım?
Oglan: Nə oldugunu sən məndən
yaxşi bilirsən!! Bu gün
yanındakı kim idi?
Qız: Həəə o mənim əmim oglu idi..
Oglan: Uşaq başı aldadırsan sən?
Niyə elədin bunu? Utanmadın
mənə xəyanət edəndə? Səni nə
qədər cox sevirdim!! Amma
sən...amma sən hec bunu ciddi
tərəfdən düşünmürdün..
Bu sozlərden sonra qız özünü
cilovlayıb deyir: Mənim səni
sevib sənə dəyər verdiyim qədər
sən məni sevib mənə dəyər verə
bilmərsən ömür boyu!!!
Oglan: Onda sübut elə mənə olan
sevgivi!! Ücə qədər sayıram
körpünün üstündən özümüzü
atırıq, əlimi tut..
birrrrrrr....ikiiiiiiiiiiiiiii iiii...vəəəəəə
əəəə...Qız özünü atdı..
Amma oglan qızın əlini buraxdı..
Hansı daha cox ürəkli idi?
Hansı daha cox sevirdi? Qız ya
Oglan?
Qız onun ücün həyatını feda
etdi..Amma oglanda bu ürək,,bu
cəsarət yox idi..