Səni tapdım,bilmirəm bəlkə də sən məni. Yox... Mən sənsiz gunlərimi yaşayarkən,sənli olacag,sənsiz yaşanmayan,sənlə yaşanacaq günlərimə rast gəldim...Ilk sənə yazmagdan,söyləməkdən qorxdum, qorxdum hər hansi bir sözu səf yazaram və bu səni məndən uzaqlaşdırar. Sonra cəsarətlənib yazdim, yersiz sadəcə diqqət çəkən bir şey yazdım. Bax sözdən bol olan mən, sənə qarşı özumu itirmiş kimiydim, sanki soz bolluğundan acizlənmiş və söz aləmindən qopmuş idim. Amma yazdim... Cavab gəldi, inan üzumdə yarı gülümsəmə,yarı heyrət, yari sevinc hiss olunurdu. Beləcə mən səni kəşf etdim öz dünyamın içində. Sonralar isə hər kecən dəqiqə, hər keçən an, səni itirməməyə can atdim. Sanki bu mənim vəzifəm idi. Nə bilərdim mənim vəzifəm sonda həyat tərzimə çevrilək. Bilirsən nəyi kəşf etdim?! Səndə mən özümü tapmışam...Çox qəribə bir raslantıdı desəm, oxşarlıqdı desəm hansı doğru ya yalan, hansı gerçək ,ya yanlış bilmirəm. Yalnız bir şeyə əminəm! Mən artıq sabahlarımı yanımda olmayan sənlə açar oldum, gecələrimdə gözümü bağlayarkən yuxumda da səni arzulayıram... Hər geçən günü məni sənə bağlamır, məni sənli anlara sürükləyir, sənsiz olan anlara bağlayır...Hər dəfə səndən deyilən sənin əllərinin incə toxunuşundan mənə göndərilən hər bir şirin və istiqanli söz , təmas menim qəlbimi sanki ovsunlayır. Aynaya baxanda belə özümü deyil səni görürəm. Mən özümü səndə tapmışam,sənsiz də var idim ,amma səninlə bütöv bir can olmuşam. Səni tapdım, bilmirəm bəlkə də sən məni. Yox... Mən sənsiz gönlərimi yaşayarkən,sənli olacaq sənsiz yaşanmayan bu demə boş olan illərimdəki boşluğu anladım və sonda ŞÜKÜR olsun ki,sənlə yaşanacaq gunlərime rast gəldim... Butun bunlar nədir de sən mənə, adı nədir bu hisslərin ?! Bunun izahını mənə açıqlamaqda kömək et! Bilirsən sən cavabında nə alacaqsan ?! Bax məncə yanlniz bu sözləri alcaqsan : "Bu sənə olan səmimi hisslərimdir. Susuz səhrada gücdən düşdüyüm an köməyimə çatan bir səhabəsən! Sən mənim günəşsiz dünyamda doğan qəfil və işıqlı günəşimsən!"...
Sənə aşiq oldummu mən? Sevirəm yoxsa?! Bilmirəm! Bunu yalnız gözlərimdən axan damla yaşda, ya da gözümün giləsinin dərinliklərində gizlənən baxışlarımda görə bilərsən. Səni nə qədər çox istədiyimi soruşursan, bax sadəcə hər zaman işlətdiyim sozu deyərəm ; ,,Səni canımdan çox istəyirəm " bu sözlərimlə bütün fikirlərimi deyib kifayətlənərəm. Lakin sən bilmirsən ki, bu sözlər böyük romanın giriş noqtəsi kimidir... Hərdən qaranliq otağıma işıq saçan günəş şüalarına həsrət qalıram... Hərdən susuz çöllərdə bir damlaya həsrət qalıram. Hərdən isə limansız dənizdəyəm kimi özümü hiss edirəm. Dalğalarla boğuşuram..Lakin bütün bu zamanlarımda mənim üçün bir işıq yolu , bir mayak var hər zaman. O da sənin mənə bəxş etdiyin isti munasibətin və maraqlarındı..Bəzən küçəyə çıxıb səni necə çox sevdiyimi qışqırmaq istəyirəm , bəzən isə gecələri yorgan altda sənsiz keçən saatların sayı qədər göz yaşı axıtmaq istəyirəm..
Səni tapdim, bilmirəm bəlkədə sən məni. Bildiyim tək odur ki, nə yaxşı rast gəldik! TANRIM SƏNƏ ŞÜKÜR OLSUN!((