Bu gündə ayrı günlər kimi idi.. İnsanı kəsən buz kimi soyuq hava vardı..Ancaq mən soyuqu hiss etmirdim...İnsanın içi yanarkən ,necə hiss edər axı soyuqu? Bu şəhərdə yaşadığım xatirələr oyanmışdı..Keçmiş yadıma düşmüşdü...Bir an keçmişə qayıtmaq istədim,bəyənmədiyim üsyan etdiyim günlərə qayıtmaq çox istədim...Sonra özümə nifrət etdim..İnsan həqiqətən keçmişdə dəyərini bilmədiyi şeyləri itirdiyi,vaxt anlayır..İnsan gərək hər hərəkətini fikirləşsin,sonrada özünə nifrət etməmək üçün....Ölüm...Ölüm sükütü vardı içimdə...Yoxluq...İnsanı məhv edən bu hiss...Sevdiyin insanları itirmək...İnsan böyüyür istər istəməz ...Ölümü ,yoxluğu fikirləşdiyim zaman yerə göyə sığmırdım...Nəfəs belə ala bilmədim...Bir neçə saat sonra Onu gördüm...Mən Ona çox yadam artıq...Yox yad olmuşam əslində həmişə...Amma baxmadım Onun gözlərinə...Amma ayaqlarım əsdi...Gözlərim baxmadı...Ürəyim baxdı ....Sanki saatlar ,günlər,illər keçmişdi...Ruhuma girdin mələk...Yenə qaranlıqa gömdün məni...Yenə içimə girdin..Boş boş xəyyalar qurdum yenə...Qaranlıq ,soyuq küçələrdə gəzirdim saatlardı..Sonra biran dayandım...Dərindən nəfəs aldım..Sonra dedim "Nəyin,Kimin xəyalını qurursan? O dəfələrlə dedi "səni sevmədiyini" ...Ürək yenə danışdı...Bəlkə sevir?Qürür dedi: Yenə əzab çəkəcən....O səni sevmir...Sevməzdə...Qadınlar bir dəfə "yox sevmirəm "deyirsə,sevməz daha..."Susdu ürəyim...Beynim dilə gəldi....Çix get ruhumdan mələk...Get öz cənnətinə...Məni öz cəhənnəmimdə tenha qoy....Mən tənha xoşbəxtəm, saxta gülüşlərimlə,xoşbəxtəm.....