Sənə ehtiyacım vardı... Bu dünyada məni anladığına inandığım - dost, yoldaş, sevimli sirdaş ... Hər şeyini bildiyim tək insan idi sən. Hayatımın içində, yanımda olmasan da var olduğunu bilmək belə əhəmiyyətli olan... Hardasa məni düşünən, sevən, qoruyan, məni həyatda tutmağa çalışan bir canın varlığıydı mənan... Həyatın səslənişiydin - yaşamalısan deyən. Elə bir güc idi ki səsləyişin... Yaxşı olmalısan dediyində dinərdi ağrılarım... Sən istədiyin üçün gülümsərdim həyata, canımı ağrıdan ən dözülməz ağrılarım keçərdi,dinərdi birdən səbəbsiz axan yaşlarım...

Toxunulmayacaq qədər uzaqlıqdan ürəyimə toxunardı ürəyin. Səbəbsiz sevinclər yaşayardım məni axtardığında. Dünya yaşanası bir yer idi, içində sən olun zaman. Elə qorxusuz və cəsurdum ki, sən mənə qorxma dediyində. İnsanın insana belə bir dəyər qatabiləcəyini səni tanıyana qədər bilmədim... Amma o dəyərin qarşılığı və əvəzi olacaq heç bir maddi dəyər ola bilməzdi mənim üçün. Yenə eyni yoxsulluq yenə eyni səfaləti yaşayarkən bu cür zəngin olmaq sadəcə İnanılmaz...
Dostluğun sevginin mənə qatdığı bu mənəvi güclə bağlanmışdım həyata... Halbuki sən qarşıma çıxdığında son yarpağın budağından düşməsini gözləyirdim həyata vəda etmək üçün... Ta ki, ürəyin ürəyimə toxunana kimi. Elə inanmışdım bu sevimli dostluğa... Həyatdan qopub düşmək üzrəykən mənə uzanan əlin bir gün məni daha dərin bir uçuruma ata biləcəyini düşünə bilməmişdim. Həm də ən ağrıdan sözlərlə ən mərhəmətsiz şəkildə...
Hirslənmədim sənə... Bilirəm xətalıydım. Qorxularımız üzündən çox sarılmıştım uzatdığın əlinə. Qorxularımız üzündən bir o qədər də uzaq idik yaşamağa. Qorxularımız üzündən itirmişdim dost ürəyini... Nə etdimsə səni və dostluğunu itirməmək adına etdim və hər şey baxmayaraq itirdim... Sonra anladım ki, nə etsəm edim həqiqi mənada səni itirməmişəm... Həmişə mənimlə idin! Mənimlə... İçimdəki sənlə yaşamağa çalışdım. Qanayan yaralarıma baxmayaraq bacardım belə “yaşamağa”...