Oxu.serh bildirsen ela olar:)...
QABİL ETİRAFI

Nə vaxt əlimizdən tutdu, kömək elədi, nicat yolu göstərdi bizə Allah? Nə vaxt ədalətli hökm çıxartdı, yaxşını qiymətləndirdi, pisi pislədi Allah? Allahın yaratdığı dünyada yaşamaq dəhşətdir. Əlacım Allahı öldürməkdir.

- Allahı öldürə bilməyəndə, bəndəni öldürürlər.
Habili öldürməklə mən bəndəliyi öldürmək istəyirdim.
Düşünürdüm ki, Allahları yaşadan bəndəlikdir.
Bəndəlik ölən kimi Allah da öləcək.
Qardaşım Habil ən sadiq bəndə idi.
Ən saf bəndə idi.
Ən məsum, günahsız bəndə idi.
O, məni hiddətləndirirdi.
Allaha düşünmədən səcdə qılırdı.
Düşüncədə şübhə yaşayır.
Habil düşüncəni daxili aləminə yaxın qoymurdu.
Gecə-gündüz Allaha sitayiş edirdi.
Kimə sitayiş etdiyini əməlli-başlı bilmirdi.
Səcdəgahının səcdəyə layiq olub-olmaması qardaşımı düşündürmürdü.
Mənə elə gəlirdi ki, o, düşünməkdən qorxur.
Düşünmək narahat olmaqdır.
Habil narahat yaşamaq istəmirdi.
Düşünmək – başqalarından seçilmək, fərqlənməkdir.
Habil fərqlənmək, cəmdən ayrılmaq istəmirdi.
Cəmlə eyniləşmək onun təbiətinə uyğun idi.
Cəmdən kənarda yaşamaq üçün güclü olmalısan!
Habil özünə inanmırdı.
Bu səbəbdən də cəmdən qopmurdu.
O, çayda damla olmağa razı idi, bununla barışırdı, çaydan kənarda itməyindən qorxurdu.
Buna görə də mən Habilə acıqlıydım.
Qardaşımın daxili aləmində küləklər əsmirdi, göl durğunluğu vardı onun xilqətində, təlaş burulğanına düşmürdü, düşməyəcəkdi qardaşım, şübhə odunda yanmırdı, yanmayacaqdı qardaşım, mənim isə içim göynəyirdi:
Əgər Allah səcdəyə layiqdirsə, o bu dünyanı niyə yaratdı?
Ani səadət – sonsuz fəlakət, ani sevinc – sonsuz iztirab, ani həqiqət – sonsuz yalan, həyata keçməyən arzular, azdıran yollar, zalımlıqlar, çirkinliklər, rəzalətlər dünyasını yaradanı böyük saymaq olarmı?
Nə vaxt əlimizdən tutdu, kömək elədi, nicat yolu göstərdi bizə Allah?
Nə vaxt ədalətli hökm çıxartdı, yaxşını qiymətləndirdi, pisi pislədi Allah?
Nə vaxt günahsızı günahlının, əsili xəbisin, gözəli eybəcərin cəngindən qurtardı?
Nə vaxt alini alçaltmadı, alçağı ucaltmadı?
Nə vaxt ləyaqətlini tapdalamadı?
Nə vaxt cəlladı aşiqdən üştün tutmadı?
Nə vaxt vicdanlının aqibətini vicdansıza tapşırmadı?
Nə vaxt göz yaşlarından sel yaratmadı, belləri əymədi, mərdə qıymadı, ədaləti təqib etmədi, həqiqəti didərgin salmadı?
Hansı suyu bulandırmadı, hansı ocağı söndürmədi, hansı çırağı keçirmədi, hansı sinəyə dağ çəkmədi, hansı təmizi çirkaba bulamadı?
Allahın nəyi böyükdür?
Nəyi səcdəyə layiqdir? – deyə yanıb-yaxılırdım.
Bəndələr isə Allaha dua oxuyurdular.
Bunlardır, bu mənəvi əlillər, korlar, karlar, lallardır Allahın böyüklüyünü yaradan, - deyə düşünürdüm.
Bəndəlik aqibətidir insanları rəzalətlə barışdıran.
Bəndəliyi öldürmək lazımdır, həm də onun ən parlaq timsalında.
Bu fikir məndən artıq və məndən güclü idi.
O, həyata keçməliydi, keçməyə bilməzdi.
Dünyada qardaşım Habil inamında bəndə yox idi.
Dünyada qardaşım Habil yüksəkliyində möminlik yox idi.
Dünyada qardaşım Habil sədaqətində Allaha xidmət yox idi.
Habil – bəndəliyin misilsiz təcəssümü idi, bəndəlikdən artıq timsalı idi.
Onun paklığı yalançı böyüklüyün dəhşətinə bərabər idi.
Ona görə də Habil ölməliydi!
Dəhşət dəhşət yaratmalıydı və yaratdı.
Mən həm də Habili rəzil dünyadan xilas etdim.
Gec-tez onun murdar nəfəsi qardaşımın dodaqlarına toxunacaqdı.
Dünya qardaşıma yaraşmırdı.
Mən dünyada mənə ən doğma olanı öldürməliydim.
Mən göstərməliydim, sübut etməli, anlatmalıydım ki, bəndəliyə nifrətim doğmama, əzizimə, təkimə məhəbbətimdən artıqdır.
Habildən qiymətli heç kimim yox idi.
Onu özümdən çox istəyirdim.
Ona görə də öldürdüm!
Fəqət Habil öldü, bəndəlik ölmədi, ən yaxşı bəndə öldü, mütilik ölmədi. Fəlakətli səhvimi anladım.
Allah yaşayırsa – bəndə tapılacaq!
Allah bəndəsini tapacaq.
Bəndəliyə tapınanların sayı-hesabı yoxdur!
Allah bəndəliyi özüylə gətirir.
Anladım ki, Habili nahaq öldürmüşəm.
Allahı öldürməliydim. Ya da özüm ölməliydim!
İndi ölmək istəyirəm, ölə bilmirəm.
Allah məni dünya adlanan çirkabda əbədi yaşamağa məhkum edib.
Bundan ağır cəza olmazmış!
Allahın yaratdığı dünyada yaşamaq dəhşətdir.
Ölüm isə məndən qaçır.
Heç kəs məni yaşamaq işkəncəsindən qurtara bilməz.
Dünyaya düşmüşəm, çıxa bilmirəm.
Məşəqqətim dözülməzdir!
Əlacım Allahı öldürməkdir.
Onu öldürə biləcəyəmmi?