Salam gündəlik, bu palatadakı tək
dostumsan ,sənə həyatımdan bir hissə
danışmaq istəyirəm, birazdan tibb bacısı
hər gün etdiyi kimi iynə vurmaq üçün
gələcək, iynə sakitlədirici təsir göstərir
bəzən günlərlə yuxuda oluram, yaza bildiyim qədər yazacam ardını da
iynələrin təsiri keçdikdən sonra
yazaram... - Atam öləli 12 il olmuşdu və mən 20
yaşıma gəldiyimdə atasız olmanın
ağrısını artıq çox daha yaxşı
anlayırdım. Anamla birlikdə kiçik amma
xoşbəxt bir dünya qurmuşduq
özümüzə . Fəsillərdən bahardı , küçələrdə parklarda gəzirdim. Bu bahar
daha bir enerjili hiss edirdim özümü. Bir
çox yoldaş əldə etmişdim. Anar , Orxan
Anarın'ın əmisi oğlu Aytən və daha bir
çoxu ... Hər gün müəyyən saatlarda
görüşüb əyləncəli dəqiqələr yaşayırdıq. Onlarla o qədər əylənirdim ki işədə
getmirdim. Yenə işə getmədiyim bir
gündə tək başıma gəzərkən
yoldaşlarımla hər vaxt oturduğumuz
parkda gördüm onu. O qədər gözəl idi
ki .. Bir müddət ətrafında dönüb məni fərq etməsini ümid etdim amma mənə
heç baxmırdı . Tam ümidsizliyə
qapılmışkən son bir cəsarətlə yanına
yaxınlaşdım və "Otura bilərəmmi ?"
deyə soruşdum. Dəniz mavisi gözləriylə
baxıb, kiçik bir təbəssümdən sonra. " Oturabilərsiniz" dedi. Qəlbim
həyəcandan dəli kimi çarpırdı. Nə
söyləyəcəyəmi bilmirdim. Sonra batıq
bir səslə , "Adım ...... " deyə bildim. Mənə
dönüb " Zeynəb " dedi. Bir müddət
sonra telefonlarımızı bir-birimizə verdik və ayrıldıq. Axşam olanları anama izah
etdim. Anam gözlərimdəki xoşbəxtliyi
fərq edincə çox sevinmişdi. Yoldaşlarımı
bizə dəvət etdim İrəliləyən günlərdə
Zeynəb ilə daha sıx görüşər olduq.
Zaman irəlilədikcə ona daha çox bağlanırdım . O həyatıma girdikdən
sonra işə getməyə belə başlamış, digər
yoldaşlarımla da daha az görüşər
olmuşdum. Dostlar incidiyi üçün özümü
bağışlatmağa , onları axşam yeməyinə
dəvət etdim. və hazırlıq etmək üçün erkəndən evə gettim.Anama
yoldaşlarımın gələcəyini və gözəl bir
yemək etmək üçün hazırlığa
başlamamız lazım olduğunu söylədim.
Axşam gəlib çatmışdı. Qapı çaldı, dərhal
qaçıb açdım. Dostlar gəlmişdi. Onları salona götürüb süfrəni hazırlamaq
üçün mətbəxdəki anama köməyə
getdim. Süfrə hazırlandıqdan sonra
salona keçib onları içəri çağırdım.
Yoldaşlarımı müzakirə alarkən anamın
baxışlarındaki qorxu və qarışıqlıq ifadəsinə bi məna verə bilməmişdim.
Tam yoldaşlarımı tanıdırdım ki anam
böyük bir fəryadla stoldan ayrılıb getdi.
Olanları bir cür anlaya bilmirdim.
Yoldaşlardan üzr istədim və yeməyə
başladıq. Yeməyin və söhbətin ardından yoldaşlar getdi. Anamın
otağına olanları soruşduğumda heç
cavab vermədi. Yalnız üzümə baxıb
ağlayırdı. Evə gələn qonaqlar arasından
3 ay keçmişdi. Yoldaşlarla və xüsusilə
Zeynəb ilə danışıqlarımız yaxşıca sıxlaşmışdı. Bir ara anama sözü
Zeynəb'dan açıb onunla bir-birimizi nə
qədər sevdiyimizi və evlənmək
istədiyimizi izah etdim. Anam xoşbəxt
olmamdan gülürdü. Amma gözündəki
qorxunu və ağrını hiss edə bilirdim . O biri gün iş çıxışı evə gəldiyimdə bir
qonaq vardı. Tanış olduq ve anam o
vaxt itdi. O adam mənə qəribə suallar
soruşmaya başladı. 1-2 saat
oturduqdan sonra anam gəlib qonağı
yola saldı.Anama gələnin kim olduğunu soruşduğumda həkim olduğunu
söylədi. "Yoxsa xəstələnmisən?"
dedim. Anam həkimin mənim üçün
gəldiyini və yalnız ümumi bir muayinə
etmək istədiyini söylədi. Səhər tezdən
qalxıb xəstəxanaya getdik və bir çox testdən keçirildim. Bir neçə saat sonra
həkim gəlib heç bir şeyimin olmadığını
söylədi və anamı otağına çağırdı.Axşam
evə gəldiyimdə anamın gözləri
ağlamaqdan şişmişti. Nə olduğunu
soruşduğumda , "Bir yasa getdim, çox təsirləndim," dedi. Artıq Zeynəb ilə az
qala hər gün görüşürdük. Hər keçən
gün ona olan eşqim içimdən daşacaq
kimi olurdu.Evə erkən döndüyüm bir
gün qonaqlar olduğunu gördüm.kimse
məni fərq etmədi. Mətbəxə gedib su içərkən istər-istəməz danışılanlara
qulaq qonağı oldum.mövzu mən idim
və anamın niyə belə kədərli olduğunu o
an anladım. Məgər xəstəxana, həkim
həmişə bunun üçünmüş. Meğer mən
şizofreniya xestesiymişəm adını belə bilmədiyim bu xəstəlik məni xəyal
dünyasında yaşamağıma səbəb
olurmuş . qonaqlar gedənə qədər
ortaya çıxmadım Anam onları ötürüncə
məni arxasında gördü və "Bir şey
eşitdinmi?" deyər kimi üzümə baxırdı. Ona , " hər şeyi eşitdim ," dedim.
Qadıncığazın gözləri dolmuşdu və məni
qucaqlayaraq ağladı. Ona
kədərlənməməsini və özümü çox yaxşı
hissettiğmi söylədim amma həqiqətən
qorxmuşdum. Mənə yoldaşlarımı dəvət etdiyim gün xəstə olduğumu anladığını
söylədi. Anamın dediyinə görə mənim
heç yoldaşım yox idi. Eve dəvət etdiyim
kəslər tamamilə beynimin məhsulu idi.
Anamın hazırladığı süfrədə yalnız mən
oturmuşdum və sanki yoldaşlarım varmış kimi saatlarla o xəyali varlıqlarla
danışmışdım. Ya Zeynəb da xəyalsa?
Heç biri önəmli deyildi. Hər şey, bütün
bir Dünya xəyal ola bilərdi amma ya
Zeynəb ... Ya o da xəyalsa? Bu ehtimal
məni dəli ediri. Anam bir çox dərman gətirir və bunların rahatlamaq üçün
olduğunu deyirdi. Amma mən onsuz da
rahatdım. İşdən ayrıldım və aradan 3
gün keçdikdən sonra çölə çıxdım. Hər
zaman getdiyimiz parka gettim.Dostlar
yenə oradaydı.Əslinda bəlkə oradan heç ayrılmamışlardı.Onlarla danışarkən
parkdakı digər insanların güldüyünü
fərq etdim gülən insanlara, " Siz gerçək
deyilsiniz! " deyə qışqırdım. Amma
onlar yalnız gülürdülər.Məndən əl
çəkmələrini dedim.Hara getsəm onlarda mənimlə bir yerdə idilər.Dərmanlar məni
yaxşıca dağıtmıştı.Düşüncelerimi
toplaya bilmirdim.Dostlar da yavaş-
yavaş məndən uzaqlaşırdılar. Zeynəbi
axtarmaqdan qorxurdum. Çünki
axtarsam Zeynəb deyə birinin olmadığını anlaya bilərdim. Bir gün
dözə bilməyib zəng etdim və hər
zamanki yerimizdə görüşdük. Ona bir
tərəfdən başıma gələnləri izah edərkən
digər tərəfdən də ətrafdakı insanları
süzürdüm. Yenə mənə gülmələrindən qorxurdum ...Əgər mənə gülürlərsə bu
Zeynəbin olmadığını göstərəcəkdi. Bəli
ətrafdakı insanlar yenə mənə birmənalı
baxırdılar amma bu dəfə gülmürdülər .
Zeynəb hadisəsi məni gün keçdikcə
bitirirdi . Bir gün anama Zeynəbi evə gətirəcəyəmi dedim. Anamın gözləri
böyüdü. Yenə bir xəyali qəhrəmanı evə
gətirəcəyimdən qorxurdu. Amma mən
özümə güvənirdim . Zeynəb bir xəyal
deyil gerçəkdi . Anam istəksiz olsa da
mənim israrımla qəbul etdi. O biri gün Zeynəblə görüşdük və ona " Səni bir az
sonra anama aparacağam " dedim.
Zeynəb çox təlaşlandı. Hazırlıqsız
olduğunu söylədi amma mən israr
edincə qəbul etdi. Artıq geri çəkilmək
yox idi. Bir az söhbətin ardından evə doğru yola düşdük. Küçəyə gəlib evə
yaxınlaşdığımızda son bir dəfə
qulağına əyilib "Səni çox sevirəm"
dedim. Eve gəldik , Zeynəbin əlini bərk-
bərk sıxıb qapını döydüm .Anam qapını
açdığında mən öndən girib ayaqqabılarımı çıxardım və Zeynəbi
içəri dəvət etdim. Anama baxıb
gözlərimlə Zeynəbi işarə edərkən
ürəyim dayanacaqdı sanki. Anamın
gözlərindəki yaşı görüncə olduğum
yerə yıxıldım. Demək yenə xəyal idi, Zeynəb, mavi gözlü gözəlçəni də Tanrı
yox məhz mən ,beynimdə
yaratmışdım... Amma anamın ağızından
çıxan bu sözlər mənim üçün o an bir
dua qədər müqəddəs idi "Xoş gəldin,
gözəl qızım..." - heyy dayanın yazımı bitirim, o iynəni
vurma, 1dəqiqəə....xahiş edirəm...eləm..