hli-beyt əqidəsini qəbul etmiş şəxsin əhvalatı

İslamazeri.az İnternet Qəzeti İran mediasına istinadən xəbər verir ki, İranda yaşayan və Vəhhabizmin Mövləvilik cərəyanının tanınan simalarından biri olan Salman adlı şəxs gözlənilməz halda şiəliyi qəbul edib. O, 500-1000 nəfər arası şəxsi Mövləvilik əqidəsinə çəkməsi ilə tanınırdı.

Özünün dediyinə görə şiəliyi qəbul etmə əhvalatı bu cür olub: “Bir şiə yeniyetməyə 60-a yaxın kitab verdim ki, öz əqidəmə çəkim, ama kitablar onda təsir qoymadı. Bir gün o yeniyetmə mənə dedi ki, “sənin bu qədər istəyinə razı olmuşam, səni dinləmişəm, kitablarını alıb oxumuşam və indi sən də mənim bir sözümü yerə salma. Mühərrəm ayı yaxınlaşır. Bir gün mənimlə birlikdə imam Hüseyn məclisinə gedək.” Ona bu barədə söz versəm də qəlbimdə narahat idim. Mühərrəm ayı daxil oldu. Mən hər gün bir bəhanə gətirdim, nəhayət söz verdiyimə görə Aşura günü məclisə getməli oldum. limdə təsbehlə Allahdan bu məclisə gəldiyimə görə bağışlanma istəyirdim. Və məclisdə söhbət edən xətibin bu sözlərini eşitdim: “Ay camaat hansınız Allahın dininə görə canından, namusundan, bacısından, uşaqlarından keçər? Hüseyn bunu etdi.” Özü-özümdə dedim ki, bu Hüseyn nə böyük adam imiş. Özümə gəldiyimdə uzun saqqalımdan axan yaşların fərqinə vardım. Həmin gecə hli-beyt əqidəsini qəbul etdim.

Atam bu xəbəri eşitdikdə mənə hərşey verəcəyini dedi, yetər ki, şiəlikdən imtina edim, öz nəslimizin daşıdığı əqidəyə qayıdım. Dedi: “Ev, maşın nə istəsən verərəm, istəyirsən lap şeytanpərəst ol, amma şiə olma”. Mən isə bütün bunların müqabilində qərarlı olduğumu ona dedim. Və bir gün hesabımdakı pulların boşaldığını, mal-mülkümün əlimdən alındığını gördüm. Bu olanlardan sonra başqa şəhərə pul qazanmağa getmək fikrinə düşdüm. Həyat yoldaşım məni ötürmək üçün arxamdan gəlirdi. Yolda atamın bir neçə nəfərlə yolumu kəsdiyini gördüm. Mənə “Hara gedirsən?” dedilər. Mən onlara “Siz də babalarınız kimi yol kəsirsiniz?” dedim. Atam “Yolundan dönməyəcəksənmi?”-deyə soruşdu. Məndən mənfi cavab aldıqda başıma güclü zərbə endirdi və mən özümdən getdim. Mən huşumu itirəndən sonra baş verənlərdən xəbərim olmayıb, ama başımı kəsmək üçün bıçaq gətiriblərmiş və necə olubsa kəsməyib. Ona görə də qolumdakı damarları kəsiblər. Özümə gəldiyimdə çoxlu qan itirmişdim və hamilə xanımımın da döyüldüyünü, zərbələr nəticəsində övladını itirdiyini eşitdim. Özlüyümdə dedim ki, bizim vəziyyətimiz hara, bu hadisələrə şahid olanın halı hara? Mən ki huşdan getmiş idim, görmədim. li (ə) isə bunu gördü. Bu zərbələrdən sonra bir daha övlada sahib ola bilməyəcəyimizi dedilər.

Sonra isə Qum şəhərinə getdik və 70 gecə Cəmkəran məscidində qalıb ibadətlə məşqul olduq. Xanım Zəhraya (s.ə) təvəssül edib dedim: “Ya Zəhra! Bizim bütün bu çəkdiklərimiz sənin həyat yoldaşının vilayətinə görə oldu. Biz övlad sahibi olmaq istəyirik.” Bir müddətdən sonra isə həyat yoldaşım hamilə oldu, lakin doğuma 15 gün qalmış həkimlər bu uşağın 700 qram olduğunu və dünyaya gəlməsi halında belə öləcəyini bildirdilər. Yoldaşım gecə yatdı, mən isə li (ə)-ın məzlumiyyətinə ağladım. Yoldaşım gecə yarısı yanıma gəlib dedi: “Yuxuda bir xanım gəldi yanıma və dedi ki, “Məni tanıyırsanmı? Mən peyğəmbər qızı Zəhrayam. Sizin övladınızı biz qoruyacağıq.” Körpə 2kq.800 qram çəki ilə dünyaya göz açdı. Qızımın adını Fatimə qoydum. Adını qoyarkən bu hədisə əsaslandım: "Qızınızın adını Fatimə qoyun və onu heç vaxt vurmayın, üstünə qışqırmayın. Çünki peyğəmbərin qızı Fatiməni çox vurdular, üzərinə qışqırdılar.” islamazeri.az

Məlumatdan istifadə etdikdə istinad vacibdir!