" Men narkoman ailesinde anadan olmuşam. Deyirler ki,
insanlar yalnız 5-6 yaşlarından
etibaren heyatında olan
hadiseleri xatırlayarlar. Belke
de heç kim mene inanmaz,
amma menim uşaqlıq xatirelerim 2 yaşımdan
başlayır. Mence buna sebeb
heyatımda baş veren hadiseler
idi.
Menim 2 yaşım vardı, o zaman
ki, atam meni çarpayımdan götürüb 2-ci mertebeden
heyete atmışdı.İlk qorxunu
men o zaman hiss
etmişdim,anamın qışqıraraq
pillelerden aşağı düşmesi… O
zaman mene heç ne olmamışdı, hetta bu hadiseden
sonra men atama nifret de
etmedim, sadece olaraq men
bele hislere hele hazır
deyildim.
… Ne üçün bizim ailede bele hadiseler olurdu, men bunu
başa düşe bilmirdim… Belke
onların özleri de bu sualın
cavabını bilmirdiler. Menim
atam ali tehsilli, alicenab insan
idi ve hemçinin narkotikler… Anam gözel, savadlı müellime
ve bütün bunlara dözürdü…
Niye? Çünki o onun övladının
atası idi, onların ailesinde
ayrılmaq düzgün qebul
olunmurdu... Anam menim üçün, atam
üçün, ailesini qorumaq üçün
daim mübarize aparırdı.
Amma görünür ki, narkotikler
ondan da güclü idiler. Zamanla
narkotikler atamın heyatının menasına çevrilmeye başladı.
Ne qeder ki, atam narkotikden
sonra “ çox-çox yükseklere
qalxırdı”, anam bir o qeder de
günden güne alçalırdı. Bele
günlerde onlar ne bir- birlerinden, ne de menden
utanırdılar. Qışqırır, bir-
birlerini tehqir edirdiler, hetta
ele yüksekden qışqırırdılar ki,
men ne qeder de qulaqlarımı
berk-berk bağlasam, başqa otağa keçsem de yene de
onların sesini eşidirdim.
Herden barışıq olurdu.
Qohumlar yığılır, atamı tenbeh
edirdiler. Atam ise başını aşağı
salıb onlara qulaq asırdı, bele anlarda menim ona çox
yazığım gelirdi… Men ona
yaxınlaşar, elini
tumarlayardım, o ise meni
qucaqlayardı.
Qohumların gelişinden sonra bir müddet her şey qaydasına
düşerdi. Atam mene balaca
maşınlar düzelderdi, anam
qeşeng geyiner, saçını
düzelder ve biz gezmeye
gederdik. Lakin bu o qeder de uzun çekmezdi. Müeyyen
zamandan sonra her şey
yeniden başlanırdı. Evimizde
yene dehşet dolu qara günler
başlayırdı. Men çalışırdım ki,
atamın gelişine qeder tez yatım, başımı yastığın altına
salardım ki, heç ne eşitmeyim.
Men çox tenha idim, heç kim
meni anlamaq istemirdi. Men
onlara qarşı olan hislerimi
ifade ede bilmirdim ve bu da mene eziyyet verirdi. Sadece
olaraq men çox balaca idim.
Qaranlıq otaqda çarpayımda
uzanaraq men hem atamın
yolunu gözleyirdim, hem de
onun gelmemesini isteyirdim. Onu dayandıracaq sehrli sözleri
tapmağa çalışırdım. O yastığın
altında men çox göz yaşları
tökmüşdüm, menim yegane
dostum o idi.
Mene ele gelirdi ki, valideynlerim meni tamam
unudublar, onların başları
özlerine, öz problemlerine o
qeder qarışmışdı ki, menim
varlığımı unutmuşdular. Her
halda men bele düşünürdüm. Ve men onlardan intiqam
almaq qerarına geldim. Bes
kiçik, kimsesiz bir insanın
bele sehnelerle qarşılaşması,
bele eziyyet çekmesi
edaletdenmidir? Men tamamile getmek qerarına geldim, yeni
ölmek. Menim artıq 7 yaşım
var idi ve heyat, ölüm
haqqında çox az da olsa
anlayışım var idi.
Men güclü olmaq qerarına geldim, artıq ağlamayacaqdım.
Axşamlar atamın gelmesine
yaxın men gözlerimi berk-
berk bağlayır ve nefes
almamağa çalışırdım. Bele
hallarda menim üreyim çox zeif döyünürdü. Bir gün men
yene de nefes almamağa
çalışanda birden üreyimin
döyüntüsü yavaş-yavaş
azalmağa başladı. Men çox
qorxdum ve bütün gücümü toplayıb: “Ana, ana” deye
qışqırdım. Sonra ise heç ne
xatırlamıram...
Men ayılanda ilk olaraq
valideynlerimi gördüm, onlar
çox yorğun görünürdüler, günlerle menim yanımdan heç
yere ayrılmayıblar. Menim
veziyyetim onlara pis tesir
edib, onlara eziyyet verib,
incidib.
O zamandan artıq 5 il keçib. Menim 12 yaşım var, 7-ci
sinifde oxuyuram. Her axşam
atam mene maşınlar
düzeldir,bu bizim onunla
hobbimizdir, biz şaxmat
oynayır, resmler çekirik. Her istirahet günü ise anam, atam
ve men gezmeye gedirik.Men
sevilirem ve bundan da
xoşbextem..."