Hamı sevinirdi. Mənsə… Axı bu bahar mənim üçün fərqli olacaqdı. Bahar gəlişi ilə mənim 18 yaşımı da gətirəcəkdi. Bu 18 yaş mənim həyatıma nələr gətirəcəkdi bilmirəm. Çünki sığındığım bu 18 illik dörd divarımdan , nəfəsinə qızınaraq valideynlərimin istisini almağa çalışdığım otaqdakı sobamdan, özümü zəngin hiss etdiyim əynimdəki nimdaşlardan, ailəm bilərək hər gün bir süfrəyə əyləşdiyim dostlarımdan əslində isə həmdərdlərimdən ayrılacaqdım. Hara gedəcəkdim? Kimə pənah gətirəcəkdim? Bilmirəm… Sanki iki qanadı sınıq amma yaşamaq eşqi ölməyən bir quşa bənzəyirdim. Yerdə uzanıb elə hey uçmaq üçün qanaq çalırdım. Nə fayda? Axı mənim qanadlarım sınmışdı. Nə anam vardı, nə atam. Bu fikirlərin içində boğulduqca amma özümdə güc tapıb fikirlər burulğanında nəfəs almağa başımı “havaya” çıxardıqca qulağımda cingildəyən səs məni oyatdı. Əziz balam niyə fikrə getmisən? Bu mənim tərbiyəçim idi….. Susdum. Axı nə deyəydim? O ki mənim nə deyəcəyimi bilirdi.Bir kəlmə dedi.Balam bir neçə gündən sona 18 yaşın olur. Sən buranı tərk etməlisən.Donuq baxışlarla müəlliməmə
baxdım. Anamın qoxusunu onda axtardığım qadına. Daha sən də olmuyacaqsan. Amma öyrənməli idim. Bu mənim həyatıma yazılan pozulmayan yazı idi. Soyuqqanlı olmalı idi. Elə bu anda dəhlizdə səs-küy qalxdı. Akifin ataaaaaaaaaaaaaaaa deyərək qışqırtısını eşitdim. Özümü dəhlizə atdım. Akifsə ata deyərək həyətə doğru qacırdı. Elə qaçırdı ki, qarşısına çıxan bütün maneələri dəf edəcək qədər güclü qaçırdı. Axı o ata həsrətinə son qoyacaqdı. Akifi son 6 ildə ilk dəfə belə sevincli görürdüm. Bura atılanda 2 yaşı heç olmazdı. Heç vaxt deyib gülməz, elə hey duyğulu baxışlarla gözünü bir nöqtəyə dikib sanki baxışları ilə taleyinə meydan oxuyardı. Amma bu gün sanki dünya onun idi. Sevnirdi. 8-ci doğum günü onun taleyini deyişmişdi. Atası gəlmişdi. Mən də sevinirdim. Menə 18 yaşım bədbəxtlik gətirsə də heç olmasa Akifə 8 yası xoşbəxtlik gətirməsinə sevinirdim. Heç olmasa mənim dərdimdə olan həmdərdlərimdən biri azalmış olaydı. Bəlkə buna görə bu baharı bağışlaya biləydim. Akifin sevincini kənardan da olsa onunla bölüşməli idim. Mən də “sevinc qanadlarımla Akifin arxasınca qaçdım. Akif əllərini acaraq bütün varlığı ilə atasına doğru qaçırdı. Atası yerdə diz çökərək balammmmm deyə Akifi bağrına basmaq üçün qollarını açdı. Balacanın gözlərində yalnız atası idi. Qaçaraq atasının boynuna sarıldı. Atacan səni gözləyirdim, bilirdim gələcəksən. Bilirdim məni burda tək qoymayacaqsan. Geciksən də gəldin ata.Gözəl oğlandı həm də ağıllı oğlana oxşayır. Yəqin burda yaxşı tərbiyə veriblər – deyə bir qadın dilləndi. Akif atasının boynundan başını qaldırıb yanındakı qadına baxdı. Hər şey məlum idi. Atasının ikinci arvadı. Atasının artıq ailəsi vardı. Akifin əlləri boşaldı . Bərk –bərk tutub bağrına basdığı boyundan sürüşüb yanına düşdü kiçik qolları. Bir anın içində balacanın arzularını ayaqları altına qoyub tapdaladı bu qadin. Akif geri çəkilib dolmuşdu. Yox ata. Bəs anam? Onu tək qoydun? Buna necə insafın çatdı? Niyə axı? Bu anda uşaqkən ona doğma olan şirin laylalarla onu buludlarda mışıl-mışıl yatıran bir səs Akifin qulaqlarını oxşadı. Balam əziz oğlum…Balaca çiyinləri üstə çevrilərək gördüyü qadını tanıdı. Bəlkə də tanımadı bilmirəm. Amma bilirəm ki, ana kəlməsini deyərək o qadına doğru qaçdı. Maşından düşüb balasını qucaqlamaq üçün tələsən qadına tərəf qaçırdı Akif. Amma nədənsə birdən dayandı. Onun bu sevincli addımlarını isə bu dəfə maşından boylanan kişi qırdı. Ana? Sən də .. sən də? Yox… Akif bütün varlığı ilə qaçıb bu mənzərədən canını qurtarmaq istəyirdi. Qaçaraq öz otağına getdi. 8-ci yaşının ona etdiyi bu hədiyyə çox ağır idi. Onu nə çiyinlərində , nə qəlbində , nə də ruhunda daşıya bilməyəcəkdi. Nə qəddarsan .. Kim qəddardır? Ya nə qəddardır? Həyat? Ad günü? Bahar? Yoxsa valideynlər? Əlbəttə…Akifi tək qoya bilməzdim. Qaçdım. Onu bağrıma basıb sakitləşdirməyə çalışdım. Həyatin qəfil zərbəsindən aldığı yaranı sara bilməsəm də heç olmasa varlığımla yanında olmağımla ona həmdəm olduğumu göstərməli idim. Bu anda tərbiyəçi onun valideynlərinin gətirdiyi hədiyyələri otağa gətirdi. Akif balam ananla atan ad gününə hədiyyələr gətiriblər. Akif oyuncaqlara baxaraq daha da bərk qışqırdı. MƏNƏ ONLARIN HƏDİYYƏSİ DEYİL ANAMIN ATAMIN SEVGİSİ LAZIMDI. BAŞA DÜŞÜRSÜZ SEVGİSİ…. Heç nə deyə bilmədim… Sadəcə balacanı bağrıma basaraq ona öz sevgimdən verməyə çalışdım. ANASI ATASI OLMASAM DA…