...Aslinda hic bir sey son gunlerde pek iyi gitmiyordu..ve nedenini tam olarak cozememistim...yillarin yorgunlugu ve uzerimde agir bi morelsizlik vardi..bi kac defasinda arkadaslarla bulusmayi denedim ama konusulan konular pek yabanci geliyordu bana..Sanki baska bi ulkedeymisim gibi anlamak zorluk cekiyormusum gibi geliyordu konusmalar..gece zor atlatdim sabaha kadar uyuyamadim cunki sadece 15dakikaligina gozlerini dinlendirdim..Sabahin acilmasini gunesin dogmasini bekledim..Ben aslinda cocukken gunes dogmadan asla uyanmadim..bi kac defa denedim ama sabahlar gunesten once uyaninca kendimi iyi hissetmiyordum..o gun uzerimi giydim yuzume soguk bi su carparak kendime gelmem icin bi neden aradim..otobus duraginda otobus beklerken insanlari izledim biraz empatik oldugumdan dolayi biraz kafami mesgul etti insanlari teker teker cozmek..ise vardigimda bana ait olan masamin arkasina gecip biraz dusundum.. ve sonra resepsionu arayip patronla konusmak istediyimi soymesini rica ettim..gelsin dedi..odaya girer girmez selam verdim hemen ardindan ben ayrilmaya karar verdim dedim.. adam neler oldugunu anlamadi..ama son gunler neler olup bittiyini anlamasa bile yuzumdeki o ifade herseyi anlatiyordu..bikmistim..bi neden yoktu aslinda..o gun isten ayrildim deniz kiyisina attim kendimi..hava aldim..radiohead-fake plastic trees die en cok sevdiyim sarkisini dinledim..yurudum biraz..nedenleri aramaya calistim yururken kendi kendimi..bulamadim tabii..o gun bu gun hala hic sey yolunda gitmiyor..sanirim 25lerin sendromundayim ya da bilmem baska bi sey vardir..belki de icimdeki ben fiziksel benliyimi kucumsuyor artik...