Sevgi bəzən bir “necəsən?” mesajıdır..qəribə gəlir
bilirəm..amma olur hərdən..demək istədiyin bütün
o uzun cümlələri bir “necəsən?” sualına sığışdırıb
göndərirsən..eşq bəzən kiçik cümlələrdən ibarət
olur.. “yaxşısan?”,”işlərin necədir?” “xəstə
deyilsən?” ya da bunlara oxşayan ən mənasız minlərlə sual..hələ “əlim dəydi”,”səhv gəldi,
bağışla” mesajları da var )) ən ürkək, ən saf
sevgidir bunlar, əslində..içindən dua edirsən
bəzən..”nə olar, bir az sual versin..biraz danışsın..”
deyə..amma çox vaxt gələn cavab “eybi yox” dan
ibarət olur.. bu qısa söhbətdən sonra sənə qalan özünü söymək və yerində uzanıb etdiyin bu
yersiz hərəkəti fikirləşərək yuxusuz qalmaq olur..
uzun zaman keçir sonra..özünə verdiyin sözləri
unudub yenidən yazırsan..”həyatında biri
var?”..bu suala gələn “hə” cavabı yenidən məhv
edir səni..gərək yazmadım..heç olmasa xəbərim olmazdı, deyirsən..daha asan olardı..bəlkə də səni
həmin vaxt incidən şey onun həyatında birinin
olması yox, sənin ona yazdığın cavab
olur..gözündən yaş axarkən yazdığın “sənin
adına sevindim ” cümləsi..