Salam, əzizim! Səhər havanın xoşluğu səni
xatırlatdı mənə...
Birlikdə keçirdiyimiz günləri xatırladıqca hava da
getdikcə dəyişməyə başladı. Yağış yeri göydən
axıb damla-damla torpağa qovuşan sulara qərq
etdi. Vaxt var idi biz o yağışın sevincində
çimirdik... Əfsus ki, indi bu yağışın damımızı
tıqqıldadmasını seyr etməkdən başqa bir çarəmiz
yoxdu. Təəssüf edirəm ki, damlalar çuxurlara
qovuşsa da bu gün bizim görüşümüz baş tutmadı.
Gündüzlə gecənin həsrəti qədər böyük oldu
ayrılıq. O ilk ad günü sevincində mən belə xəyal
etməmişdim, düşünmədiklərimi, beynimin
yazdıqlarından başqa bir yazını yaşamaq da ağrı-
acı verir mənə. Gerçəkləşməyən xəyallarımız
yolumuzu ayrı saldı. Xatırlayırsansa bizi bir edən
də elə o xəyallar idi. “Hüseyn Cavid” bağının o
kiçik ağac kötüyü qədər heç nə məsud edə
bilməzdi məni. Elə indi də elədi, Püstə. Bilirsən nə
xəyal etdim bayaq. Gözəl bir doğum günü xəyal
etdim...Bütün maneələrə baxmayaraq xoş bitən
bir günü həsrətlə anıram indi....
Məkanımızı dəyişdik. Qoca bağban qovdu bizi
oralardan. Doğulmamış xəyallarımızı öldürdü.
Qovmasaydı kim bilir daha hansı xəyallar yol
tapardı qəlbimizə. Bağban bizi qovdu, biz də
içimizdən xəyalları. Beləcə ayrı düşdük. Amma
uzun çəkmədi ayrılıq. Çox da uzağa getmədik,
qorxduq taleyimizin hökmündən. Yolların məsafəsi
də nələrinsə param-parça olmasına, qırılmasına
təkan idi.
Yenə o bağın qarşı tərəfindəki oturacağda
yaşadıq ən məsud anlarımızı. Yediyimiz noxudlu
perajkilər mənim evimdə yemədiyim ən dadlı
yemək idi. Üstündən semiçka çırtlayıb ətrafı
zibilləmək isə bir ayrı həzz idi. Özüdə qorxudan
gəbərə-gəbərə...Ordan da qovsaydılar o bağdan
tamamilə ayrı düşəcəkdik, elə bəlkə də bir-
birimizdən də...
....Həvəslə sənə aldığım hədiyyəni açanda
üzündəki sevinc mənə qürur oldu. Deməli səni
tanımışam. Heç düşünmədim seçimim üçün.
Yaxınlaşdım bir kitab mağazasına və heç
düşünmədən, tərəddüdsüz seçim edib çıxdım...
Mən həmişə mənə hədiyyə olunmasının
arzusunda olduğum kitabı aldım sənə. Səni də
xoşbəxt etdi seçimim. Əslində çox şanslı idim,
sən də mənim özüm idin. Sən də mənə bir mən
idin. Kitabı bərk-bərk köksünə sıxıb oxumaq ,
Ramiz Rövşən fəlsəfəsinə qovuşmaq üçün yola
düşdün... Sənə hədiyyəm yüksək maddi məbləğə
hesablanmayan, amma bünövrəsinin, özəyinin
mənəvi dəyərlərdən hörüldüyü bir evin qıfılı idi-
Ramiz Rövşən dünyasının bir otağı, ən gözəl
bucağı idi. Düşündüm ki, bu dünyaya sığmayanda
ora üz tutarsan. Axtardığın mütləq ordadır...
Gəl əl-ələ tutub gedək,
Gedək biz olmayan yerə.
Hər dərdi unudaq gedək,
Dərdimiz olmayan yerə...
Bilirəm ki, elə düşündüyüm kimidir, sən o aləmin
əbədi və ən sədaqətli sakinisən, biz həyatda
olmasaq belə orda mütləq tapırıq bir-birimizi.
Yaşantılarımız nisgilli misralarla qovuşanda
içimdən nələrsə qopur sanki...
Əlimə o günə qədər almadığım gözəl bir çiçək
uzatdın sevgililər günündə. Adı olub, özü yoxa
çıxan sevgilimin acığına... Özümü saxlaya
bilmədim, rəsmini çəkdim gülün. Sən o gün mənə
bir çiçəklə bərabər mutluluğun tablosunu
bağışladın. Bir də gözəl bir söz: “al, əzizim, sənə
güllər yaraşar”
....Təəssüf edirəm ki, o gülü bu gün- ən mutlu
günündə sənə bağışlaya bilmədim. Üzərinə
rəsmimizi həkk edəcəyim o fincan arzunu da
unutmamışam... Mən əslində heç nəyi
unutmamışam. Sağlıq olsun, həyat hələ
qabaqdadı. Birdə məni bağışla, bağışla ki,
doğulduğun gün məni karıxdırdı, bunu necə
bacardı bilmirəm, amma mən sənin doğum günü
sevincini ilk təbrik edən olmadım. Ümid edirəm ki,
yerimi daha gözəl biriləri tutub da, ondandır...
İnanıram ki, bu həyatda heç nə təsadüfi deyil,
əzizim. Mən sonda olmağa həmişə hazıram, təki
sənin ilklərin olsun... Gedənlər həmişə anılır, məni
unutmayacağını bilirəm. Biz bir evin sakiniyik.