Azərbaycanlı qızlar türk oğlanlar üçün niyə
əldən-ayaqdan gedirlər?
“Burada hansı gözəl qıza yaxınlaşsan, deyəcək
ki, mənim azərbaycanlı “boyfriend”im var”.
Bu yaxınlarda Facebook-da belə bir status
yazmışdım ki, “azərbaycanlı bəzi qızlar üçün
Türkiyə, oğlanlar üçün isə Ukrayna cənnət
məkandır. Sanki biz İstanbul və Kiyevdə olanda
əl-qolumuz açılır, bütün komplekslər, daxili
senzuralar, mənəvi iztirablar ikinci plana keçir.
Türkiyəli “abilər”i və ukraynalı “nataşalar”ı görən
kimi kimliyimizi unuduruq. Onların əhatəsində
sərbəstlik tapırıq, taksi sürücüsündən tutmuş,
küçədə qalanına qədər hər kəslə mehriban
oluruq, hər istəklərini yerinə yetiririk.
Elə bu statusdan bir neçə gün sonra türkiyəli bir
dostum statusa möhür vuran bir cümlə işlətdi:
“Abi, sizin qızlar bizim oğlanlar üçün ölürlər. İnan
səmimiyyətimə ki, Bakıda yaxınlaşdığım qızların
əksəriyyəti mənimlə tanış olur, bizim dilimizlə
desək “muhabbet edir”, “takılırlar”. Amma sizin
oğlanlar həmin qıza yaxınlaşanda özlərini elə
aparırlar ki, “mən özümü playboy və ya Bred Pit
kimi hiss edirəm”.
Onun bu sözlərindən sonra söhbəti bağladım və
özüm-özümə düşündüm ki, “görəsən, bizim
nəyimiz əskikdir ki, qızlar bu mövzuya belə
radikal yanaşır və özümüzdən başqa hamı ilə “dil
tapır”.
Bu, bir növ kasıbla varlının paradoksal söhbətinə
də bənzəyir:
“Deyir imkanlı adam içində olur yeyib-içən oğlan,
kasıb içəndə isə “alkaş”.
Bizim oğlanlar da şəhərdə qızlarla tanış olan kimi
qızın ilk sualı olur ki: “Fikrin ciddidir?”
“Alacaqsan məni?”, “Nişana qədər çox
görüşməyək, bizi görən olar, biabır olaram”.
Ancaq həmin qıza hansısa abi yaxınlaşanda hər
şey “ok” olur və onlar şirin dillərinə salaraq qızları
yoldan çıxarırlar.
Təvazökarlıqdan uzaq olsa da, bunu deməyə
məcburam ki, bizim oğlanlar bütün dünya üçün
ideal və əlçatmaz sayılan ukraynalı və rus
qızların xəyallarının kişiləridir. Bu gün adını
çəkdiyim ölkələrin ən “qlamur qızları”nın yanında
mütləq bir azərbaycanlı kişi var. Ötən il
Ukraynada olanda ordakı həmkarlarımız mənə
dedi ki:
“Burada hansı gözəl qıza yaxınlaşsan, deyəcək
ki, mənim azərbaycanlı “boyfriend”im var. Özü də
bizim qızlar sizin oğlanların məqsədlərini bilə-
bilə onlara yaxınlaşırlar, onlarla sevgili olurlar.
Nəticədə isə, Ukrayna turizmi və sizin bəylər
qazanır, cavanlıq edirlər”.
Bu gün bizim oğlanlar üçün əlçatmaz olan qızlar
həm görünüş, həm də intellekt, həm də dünya
görüşünə görə özlərindən aşağı olan abilərlə
“Tarqovı”da “takılır”, oğlanlarımız isə
“odnoklasniki”də tanış olduqları rus qızlarına
şəhərimizin gözəlliyindən bəhs edir. Bir sözlə,
özümüzdən başqa hamıyla anlaşırıq, hamını
dinləyirik, hamıya kömək edirik və nəhayət,
hamının istəyini yerinə yetiririk.
Əslində, insana harada və kimlə rahatdırsa,
onunla olmalıdır və heç kimin buna qarışmağa
haqqı yoxdur. Faktdır ki, bu gün kifayət qədər
həmyerlimiz var ki, xarici vətəndaşla ailə qurub
və xoşbəxt həyat yaşayır. Ancaq mənə görə bu
mövzuda ən vacib amil səmimi seçim etmək və
dəyərlərimizi, kimliyimizi və vicdanımızı
qorumaqdır. Kiminsə “şirin dil”inə, xoş sözünə,
“fantaziyasına” aldanmağın bədəli isə çox ağır
olur. O qədər ağır ki, sonradan həmin insanı nə
İstanbul qəbul edir, nə də Kiyev.
Səmimi deyim ki, bu mövzuda qızları da
günahlandırmaq niyyətindən uzağam. Çünki
“Fatmagülün suçu nə?” “Aşk-ı memnu”, “Aşka-
sürgün” serialı ilə böyüyənlər bir abi görən kimi
bu filmlərin qəhrəmanına çevriləcəklərini
düşünürlər. Ancaq sonluqda ya “Fatmagülün”
aqibətini yaşayırlar, ya da “Bihtər”in.
Seriallardakı fantaziyalar, romantik səhnələr,
duyğusal anlar elə televiziyanın mavi ekranında
qalır. Televizoru söndürəndən sonra isə reallığın
gözünə dik baxmağa məcbur olursan. Reallıq isə
odur ki, biz bizim olmayan hər şeyə sahib çıxırıq.
Hər şeyə özümüzdən başlasaq, ilk növbədə
özümüzü sevsək, hər kəs də bizi sevər.