Ey həyat!.. Sən mənim ən yaxşı müəllimim olmusan həmişə. Bu gün içimdən təşəkkür etmək gəldi sənə. Mənə ürəyimin acılardan didilib-söküldüyü anlarda ona yamaq vurmaq lazım oldugunu öyrətdin... Çox sag ol!..
Yalan mehlərinin əsdiyi yerlərdən uzaq durmalı oldugumu öyrətdin... Çox sag ol!..
Məqsədimə çatmaq üçün daim mübarizə aparmalı oldugumu öyrətdin... Çox sag ol!..
Amma, bilirsənmi, işdir məni imtahana çəkəsi olsan, görərsən ki, heç də yaxşı tələbə olmamışam. Çünki öyrətdiklərini sadəcə bircə-bircə əzbərləyib təkrarlamışam. Səndən bir ricam var... Mənə nə etməli oldugumu öyrətdin, indi isə necə etməli oldugumu öyrət!
Ürəyim adi şüşə kimi sındırıldıgında yapışdırıram.
Bəs çat izlərini necə ört-basdır edim?...Necə?
Yalanların olmadıgı bir yerə getmək istəyirəm. Amma o biri dünyaya bilet nə sifarişlədir, nə pulla...
Bəs necə gizlənim yalan küləklərdən?...Necə?
"Ədalət" deyilən bir şey yoxdursa, onu tərəzimdə necə yüksəkdə saxlayım?...Necə?
Gözümdən axan yaşları saxta gülüşlər arxasında gizlədirəm... Hec kəs görməz...
Bəs qəlb evimdən axan qanlı yaşlari necə gizlədim yaxınlarımdan?....
Necə?
"Yaşamalıyam”... Necə yaşayım?...
Susursan... Olsun!.. Yaşayacam….Amma əvvəlki kimi yox…. Çünki, mən əvvəlki deyiləm artıq…..Sən dəyişdin məni... Cox sag ol!..