Her şey o günden sonra başladı, güzgüde
gördüyüm o üzden sonra. Çox qorxunc idi,
hele de bezi qüsurlar qalıb... Bir neçe il evvel
menim 12 yaşım olardı. Evimiz çox kiçik idi,
amma tezlikle o evden köçecekdik. Balaca
olduğum üçün hemişe anamın çantasına girib
eşyalarını qarışdıraradım.Sonra ise saatlarla
güzgünün qarşısından ayrılmazdım, anam
neçe defe xeberdarlıq ese de fikir vermirdim.
Eşyalarını qarışdırdığım üçün yadıma gelir
anam üstüme acıqlanmışdı. Amma 12 yaşında
balaca bir qız uşağı üçün bu çox eylenceli idi.
Yaxınlarda anamın ad günü idi. Atamla
restoranların birinde qeyd edecekdiler. O
günü meni evde tek qoyub getdiler, amma
qonşumuza demişdiler bize gelmesi üçün.
Qonşumuz menden böyük idi. Her zaman
evde tek qalanda o bize gelerdi. Saat axşam
11 olardı. Mene -qonşu tezlikle gelecek- deyib
qapını bağlayıb getdiler, men de kilitledim
qapını. Bir az gözledim amma heç kes
gelmedi, yeqin işi çıxıb deye fikirleşdim,
birazdan geler. Evde tek qaldığım üçün
doğrusu biraz qorxdum. Hemişe ses-küy olan
ev bu gün bomboş idi. Başımı qatmaq üçün
yene anamın çantasını götürüb güzgünün
qarşısına keçdim. Anam mene defelerle gece
vaxtı güzgüye baxmamamı dese de ehemiyyet
vermirdim. Lakın bu gece başıma gelenler bir
de heç vaxt yadımdan çıxmayacaqdı. Ne ise
yataq otağındakı güzgünün qarşısına keçib
üz-gözümü bezemeye başladım. Heç üstünden
10 deqiqe keçmemişdi ki, qapı döyüldü, ele
bildim qonşumuzdu. Qaçaraq qapını açdım,
heç kim yox idi. Çox teeccüblendim, qapının
zenginin sesini eşitdiyime emin idim amma.
Qapını bağlayıb eylenceme davam etdim. Çox
eylenirdim, ta ki... Saat artıq gece yarısı
olmuşdu, ne qonşumuz var idi, ne de
valideynlerim. Artıq öz-özüme qorxmağa
başlamışdım. İşıqların birden sönmesi meni
daha da vahimelendirdi.Bir az otaqda
gözledim yanar indi deye. Amma olmadı,
metbexe keçib şamı yandırdım. Metbexde
olarken otaqdan qeribe sesler eşitdim, amma
sesler çox zeif olduğu üçün fikir vermedim.
Şamı yandırıb otağa
qayıdırdım. Qapının
yanına çatıb açanda ele bil şamı kimse üfürüb
söndürdü. Çaşıb qaldım, biraz da qorxdum
doğrusu. Şamı güzgünün yanına qoyub
metbexe kibrit dalınca yeniden getdim. Kİbriti
götürüb yataq otağına çatmışdım ki, şüşe
qırılması sesi eşitdim, artıq öz-özüme
vahimelenmeye başladım. Güzgünün
qabağına çatanda kibriti yandırıb şama
tutdum. Otaq az da olsa işıqlandı. Başımı
qaldıranda güzgünün iki yere ayrıldığını
gördüm. Az qala deli olacaqdım. Üzümü iki
yere bölünmüşdü güzgüde. Güzgüden
baxanda arxamda qaranlıq bir kölge
dayanmışdı. Qorxumdan qışqırmağa
başladım. Arxama çevrilende üzünü gördüm
onun. Çox qorxunc idi. Elim şama deydi, yere
düşüb söndü, her teref qapqaranlıq oldu.
Otağın bir küncüne keçib ağlamağa başladım.
Amma qaranlıqda qıpqırmızı gözleri olan bir
üzün mene teref gelmesini görende ağlımı
qaçırdım, deyesen gözleri idi, qaranlıq olduğu
üçün özü görsenmirdi. Qorxumdan bütün
bedenim tutuldu, dilim qurudu, sanki otaq
başıma fırlandı, gözümün qabağı qaraldı...
Daha sonrası yadıma gelmir. Gözümü açanda
xestexanada idim. Atam anam başımın
üstünde. Ne qeder çalışsam da danışa
bilmirdim. Sadece baxdım ve yene özümden
getdim. Deyesen 3 gün idi gözümü
açmamışdım. Aylarla müalice aldım. Onlar da
çox peşman olmuşdular evde meni tek
qoyduğuma göre. Psixioloji müalice alsamda
dilim açılmamışdı, artıq geceler her şeyden
diksinmeye başlamışdım öz-özüme. Molla
yanına aparandan sonra aydın oldu ki, meni
şeytan tutub, bir neçe dua oxuyub yazdıqdan
sonra özümde bir yüngüllük hiss etdim. Bir
neçe gün keçdikden sonra dilim açıldı, amma
qüsurlar qlmışdı. İndi 23 yaşımın olmasına
baxmayaraq güzgüye baxmağa çekinirem. O
gün gördüyüm ise dünenki kimi yadımdadı.
-