"Bir ömür boyu dizlərinin üstündə yatsam belə yorulmaram" demişdi.Yəqin dediyi sonuncu cümlənin mənasını bilmirdi, ya da dərk etmək istəməmişdi, yadakı mənim rahatlığımı pozmamaq üçün söylədiyi yalan idi. Bilmirdim... Çünki bu cür deyilən sözləri ancaq böcəklər yerinə yetirə bilirdi.Həyatımsan deyən və bir neçə gündən sonra həyatları bitən kəpənəklər, ağlımdasan deyən və 3 saniyədən sonra bütün beyindəkilərini unudan balıqlar görmüşdüm və çox yaxşı bilirdim insan ömrünün uzunluğunu, bu təxminən ən pis halda 1,ən yaxşı halda 100 ili keçə bilirdi... Bu müddət ərzində həyatımsan deyib yoxluğunda həyatını başqalarında tapanları , "sənsiz yaşaya bilmərəm" deyib, həyatına davam edənləri ," mən bunları heç vaxt etmərəm" deyib, əslində etməyəcəklərini bir-bir edənləri,"bizi ayıra biləcək tək şey ölümdür"deyib ,amma ,yaşayaraq qopanları , "səni həyatımın sonuna kimi sevəcəm "deyib evliliklərinə xəyanət qatanları,"dünyada tapdığım yeganə varlıq sənsən"deyib sonra onlara ən qatı düşmən olanları görmüşdüm...İnsan həyatı uzandıqca sözlərin mənaları daha da qısalmağa başladı və insanlar kimi sözlər də doğuldular və öldülər...Və insanlar birinci olaraq sözlərini itirməyə başladı...Daha sonra bir-birlərinə olan inamlarını,daha sonra özlərinə olan hörməti və ən sonda insanlıq anlayışı daha kəskin sürətlə aşağılara yuvarlanmağa başladı...Artıq heyvanlarda olmayan dil,insanlar üçün heç bir əhəmiyyət kəsb etməməyə başladı...Və ən pisi də bütün bu varlıqlar eyni planetdə yaşamağa davam edəcəkdilər...