Bir zamanlar bagdadi acliq, qitliq
basina almisdi. Hamidan pis eziyyet
ceken ise hamballar idi. Bir hambal
yolla gederken burnuna corek iyi
gelir, corek bisirilen eve yaxinlasir:
"Allah yolunda bir tike corek verin.
Nece gundu bir loxma da agzima
corek deymeyib."
Tendirin basindaki qadin teze
corekleri qizina uzadir:
"Apar ver o hambala, qizim."
Qizcigaz corekleri qatlayir ve
hambala verir. Hambal sevincinden
az qala havaya ucurdu. Evine teref
suretle istiqamet alir. Kim bilir nece
gunluk acligini unudacaqdi. Ele bu
an qarsidan gelen bir kisinin hirsli
cagirisi onu durdurdu.
"Tez de gorum bu corekleri hansi
evden aldin?"
Hambal geriye donub:
"O deeey, o evden"
Kisi hirsli-hirsli basini yelledi:
"Yanilmamisam, bele bir zamanda
basqa kimin evinden corek cixar
ki?"
Eve catar-catmaz sorusdu:
"Kim verib hambala coreyi?"
Evin xanimi qorxudan qizini
gosterdi. Dusundu ki, qizi kicik
oldugu ucun ona yazigi geler,
doymez. Amma shukursuzluk ve
azginliq bu kisinin qanina islemisdi.
Elindeki agacla qizinin corek veren
eline ele vurdu ki, qizcigazin bileyi
zedelib burxuldu. Oz-ozune deyinir:
"Men her kese corek versem evde
corek qalar?"
Halbuki, nemet shukur isteyir.
Shukursuzluk nemetin elden
getmesine sebeb olar. Tebii ki, bu
shukursuzluyun de axiri bele olmali
idi. Qisa zamanda kisinin isleri
dayandi, sheherin merkezindeki
magazasini satmaga mecbur oldu.
Bir ara hetta evine corek de ala
bilmedi. Bir gun axsam eve gelir ve
qizina^ deyir:
"Artiq menden umidinizi uzun.
Cunki bu axsam eve corek alacaq
qeder de elime pul kecmedi. Get
bazara, corek pulu iste."
Qizcigaz bazara gelir ve artiq
satilmish magazalarinin qarshisinda
durub belke bir tanish insana rast
gelmek umidi ile gozleyir. Bunu
goren magaza sahibi qizin yanina
gelir:
"Sen fagir birine oxsayirsan, burada
ne isin var?"
Qiz da veziyyeti ona danisir:
"Corek almaga da pulumuz
qalmadi. Bir tanishdan corek pulu
almaq umidi ile durmusam burda."
Magaza sahibi o saat elini cibine
salir. 1 heftelik erzaq ehtiyatini
gore bilecek qeder pul cixarib
qizcigaza uzadur:
"Al, bununla istediyin qeder corek
ala bilersen. Men de verilen
nemetin shukrunu etmish olaram."
Qizcigaz elinin birini arxada
saxlayib digeri ile pulu goturerken
magaza sahibinin diqqetini celb
edir:
"Elinde bir yara zad varsa mualice
etdirim, niye gizledirsen? Allah
mene nemet verdi, shukur etmek
ucun yaxshiliq etmeliyem."
Qizcigaz evvelce tereddud etse de,
sonra magaza sahibinin inadi onu
danishmaga mecbur etdi:
"Men bir kasiba corek vermisdim.
Atam yolda onu gormus ve coreyi
haradan aldigini sorushmusdu. O da
bizim ev gosterir. Atam eve gelince
corek veren elime ele bir zerbe
vudu ki, o vaxtdan bilekden
zedelenib eyri qalib. Gostermeye
utaniram. Buna gore de evde
qalmisam."
Bu hekayeni dinleyen magaza
sahibi qishqirmaga baslayir:
"Qonsular! Tez buraya gelin,, men
xeyalimdaki qizil qelbli qizi tapdim!
Heyat yoldasim budur, qarsimsa,
siz de shahid olun."
"Corek isteyen hemin kasib adam
men idim. Men hemin gun bir
hambal idim. Elinin eyri qalmasina
sebe men olmusam. Hemem sebeb
olum, hem de seni bu halinla bas-
basa buraxim? Allah razi olmaz.
Seni gorunce icimden bir sevgi
selinin baslamasini hiss etdim,
mene corek veren qiza nece de
oxsayir deye dusundum.
Yanilmamisam demek. Senin atan
shukursuzluk etdiyinden onun
magazasini elinden alib mene
verdi. Indi imtahan sirasi mendedi.
Men de hemin shukursuzluyu
etmek istemirem. Gel nigahli
yoldasim ol menim, hem biz
xosbaxt olaq, hem de atani
sixintidan qutaraq."
Ve qizin atasigile gedirler..