Xəstəxanada eyni palatada iki
ağır xəstə yatırdı. Bunların
birinin çarpayısı pəncərənin
önündə, digəri isə qapının
yanında idi. Qapının yanında
yatan, bir gün pəncərənin
önündə yatandan, çöldə nə
gördüyü soruşur. İkinci xəstə,
sanki canlanır:
-OOOO! - həvəslə ikinci xəstə
səsləndi. - Mən heyvanlara,
müxtəlif əşyalara bənzər
buludlar görürəm səmada, çay
görürəm, meşəlik görürəm.
Hər gün pəncərə önündə yatan
xəstə digərinə pəncərədən çöldə
nə baş verdiyini danışırdı. O,
çayda balıq tutanlardan, əl-ələ
tutub gəzən sevgililərdən,
oynayan uşaqlardan danışırdı.
Qapının yanında yatan xəstə
bütün bu nağıl kimi gözəlliklərə
qulaq asır və öz özlüyündə
fikirləşirdi: Bu haqsızlıqdır. Niyə
onu pəncərə qarşısında
yatızdırırlar, məni isə bu
cansıxıcı qapıya baxmağa vadar
edirlər?!
Günlərin bir günü, pəncərə
önüdnə yatan xəstə,
öskürməyə, boğulmağa başladı.
Hər iki çarpayının başında, tibb
bacılarını çağırmaq üçün zəng
düyməsi var idi. Nə qədər etdisə,
əlini zəngə uzada bilmədi.
Qapının yanında yatan isə bu
hadisəyə baxaraq, öz
çarpayısının başındakı zəng
düyməsinə əl belə uzatmadı.
Pəncərə qarşısında yatan xəstə,
boğazını tutub, boğuldu və öldü.
Rəhmətə gedənin palatadan
çıxardanda, qapl qarşısında
yatan xəstə tibb bacısından
xahiş etdi ki, onun yerini
pəncərə qarşısına keçirsinlər. Bu
onun çoxdankı arzusu idi, elə bu
səbəbdən o palata yoldaşı
boğularkən çağırış düyməsini
basmamışdı, köməyə heç kimi
çağırmamışdı.
Ancaq yerini pəncərə qarşısına
keçirəndən sonra,o çölə
boylandı. Hələ otaqdan
çıxmayan tibb bacısına çox
titrək səs ilə dedi.
- Axı bu necə ola bilər. Burada
yatan, ölməmişdən qabaq mənə
hər gün çöldə çay, meşəlik,
buludlar gördüyünü deyirdi.
Mən isə indi baxıram ki,
pəncərədən baxanda
xəstəxananın solğun
divarlarından başqa heç nə
görünmür! Bu necə ola
bilərrrrrr?
Tibb bacısı başını bulayaraq:
- Sizin palata yoldaşınız heç nə
görə bilməzdi. O kor idi!!!