Bir zaman qürurla öyüb özümü,
Fərqinə varmadan dedim sözümü.
Ağzımı açıb mən yumub gözümü,
Havaya üfürdüm fikirlərimi.
Vaxt keçdi, havaya üfürdüklərim,
Sən demə boş deyil, görəcəklərim .
Hansı ki dediyim , boş fikirlərim,
Sınağa çəkəcək bu gün qəlbimi.
Zindana salmışdək sordu birbə- bir,
Ay aman əzabdır imtahanı bil !
Hesabat verməyə yaxşıca bir dil,
Istəyir danışsın fikirlərimi.
Bu mənşər ayağı nə çətin imiş ?
Hayana baxıram içim dərdimiş.
Saraldıb –solduran məni bu imiş,
Kədərdən yükələyib bu gözlərimi.
Sorulub ,sorğuya tutulmaq gözəl,
Elə “quş kimidir” bu ayaq ,bu əl...!
Əriyər dərddənmiş, ət-qanlı bir kəl,
Boşaltdım danışıb mən ürəyimi.
Yaralar bağlayıb ,dərindən –dərin,
Çətindir yükünü çəkmək dərd-sərin.
Yıxılar,çəkəmməz, mənəm bir “nərin”,
Mənsə bu yük ilə, çəkdim çiynimi.
Mən halva bilirdim həyat yolunu ,
Alacam minəcəm körpə “qulunu”
O qatır olunca çapıb yolumu ,
Yerinə qoyacam diləklərimi.
Yox, belə olmadı ,həyat