Doğuldum, ağladım, həyatdan qorxdum. Yıxıldım, ağladım, ağrıdan qorxdum. Böyüdüm, ağladım, sevgidən qorxdum. Daha ağlamıram, ya gözümdə yaş bitib, ya da ürəyimdə qorxu. Bəlkə marağım itib. Bir onu bilirəm ki, çox öyrəşdim pisliklərə. İnsanlara. Nədənsə pis insanlar həmişə qarşıma çıxıb. İlk dəfə həyatıma girən o insan, Sevdim Sevdim dedi varlığı, amma dili gecikdi. Susdu və gecikdi. Qarşılıqsız sevdik. Qarşılıqlı olan bir sevgidə qarşılıqsız sevdik. Allah birini alırsa, biri verir deyərlər. Amma o mənə verdiyi daha çox üzdü məni. Çünki o biri mənim incəliyimi,mənim gözəlliyimi əlimdən aldı.

Bunu görən Allah, nəzərini məndən çəkdi. Üzümə baxmadı, dualarımı dinləmədi. Ağlımı əlimdən aldı, sevincimi əlimdən aldı. Mən də başqa şeylərdə axtardım bu sevinci. Dedim bəlkə bu kədəri zəhər yuyub aparar. Aparmadı. Ya bəlkə tüstülərə bürünüb keçər bu ağrılar. Keçmədi. Nədənsə Keçmədi. Nədə axtarım axı bu sevinci...məni bu həyata bağlayan bu xırda bir hissi...Heç Allah da eşitmirdi