məni...

Özümə bir dost tapdım. Ürəyimin ən xırda damarlarında yaşayırdı, o gizli idi. O tək mənə aid,o tək mənə aid. Amma ona da deyə bilmədim, utandım. Həyatımı açıb deyə bilmədim. Deyə bilmədimki qıraqdan baxanlar mənə nə kimi sözlər deyir. Amma son da söylədim. Amma mənə qarşı çıxdı. Bilirsiz, deyirlər Allah səni özündən qorusun. Allah məni qorumadı özümdən. Beynim intihar etdi. Beynim öldü, amma O ölmədi. Yavaş yavaş alırdı canımı. Ürəyimnən başlayaraq yeyirdi məni yavaş yavaş..sevdiklərimdən ayırdı, pisliklər yaratdı, sevgilər dağıtdı...
Artıq ürəyim də intihar etmişdi. Nə seks kömək edirdi, nə içki nə də siqaret. Nə musiqi, nə insan, nə hava. Ümidlərim də hamısı köçüb getmişdi. Bu qədər xaosa dözmədi. Mən amma oturdum, Allahı gözlədim. Bəlkə yolu burdan düşə dedim...oturdum gözlədim. Günlərlə oturdum, bəzən həftələrlə. Sonra axtarışına çıxdım. Amma harda axtardımsa, tapmadım..

Yox, o məni eşitmirdi. Məni istəmirdi. İçimin boşluğu mənə ağır gəlirdi. Onda anladım.