Ağlamaq... Gözlərin dolması, , damlalarla yüklənmiş kipriklərin taqətdən düşüb yanaqları islatması... Belə hamı ağlaya bilər. Bu sadəcə bir yanğıdır bir yanğındır amma iztirab deyil. İztirab qəhərin içində boğularkən göz yaşının sənə yad gəlməsidi... Ağrımaq sadəcə sızlamaqdı...

Çox vaxt dərman köməyinə çatar. İztirab isə sənə o ilacı verəcək bir kimsənin olmamasıdır...

Haqsızlığa tuş gəlmək ,hüququnun tapdanması ,qürurunun çeynənməsi də iztirab deyil. Sadəcə əzabdı... Amma sənə ürəkdən təskinlik verə biləcək birisinin olmaması, bax, bu, iztirabdır...

Düşünmək, düşlərinin uğrunda döyüşmək... və qalibiyyətə imza atmaq sadəcə sevinməyə səbəbdir, amma onu bölüşəcək birisinin olmaması bu sevinci iztiraba çevirər. Hamımız ruhuq. Bizi insan edən bədənimiz-cismimizdir... Qədd-qamətin, yaraşığın və ya gözəlliyin səni fərqləndirən bir amildir... Burdakı iztirabın isə ruhunun bu “ yaraşıqlı ” qəlibin içində azadlıqdan məhrum olunmasıdır...

İfadə etdiyin sözlər sənin necəliyindir