– görünən kimliyin... Amma boğazında ilişib qalan və udduğun kəlmələr iztirabın. Kor olmaq, gün işığına tamarzı qalmaq sadəcə bir əziyyətdir. Əl ağacı köməyinə çatar. Amma elə anlar olur ki heç nə köməyinə yetmir. Görən gözlərin belə... İztirab deyilmi bu?

Məsumiyyətin bir yerə qədərdir. Məcburiyyət məsumiyyətini məhv edər! Bu da bir iztirab... Hər şey var bu həyatda.

Nə axtarsan, necə axtarsan, hansı rəngdə, hansı ölçüdə, hansı biçimdə istəsən tapa bilərsən. Amma bir düşün. Müvəqqəti deyilmi əlindəkilər? Müvəqqəti deyilmi əldə etmək istədiklərin. Arzuların, qurduğun xəyalların... Ən vəfalı dediyin insan belə... Onsuz həyatı təsəvvür edə bilmədiyin doğman belə, müvəqqəti deyilmi. Və sən... müvəqqəti deyilsənmi? Bunun adı sadəcə iztirabdı. Qorxu dolu iztirab.

İZTİRABın içində yaşamağı bacarmaq üçün isə hər zaman özümüzə verməyə təskinliklər tapmalıyıq... Əgər bu günə kimi yaşaya bilmişiksə, deməli, bu təskinliyi də verməyi bacarmışıq. Amma bəziləri bunu da edə bilmir. Və