da həmişə xoşbəxt idilər.

Zamanın aşınmasına uğrayan, alışqanlıqlara çevrilən sevgilərdən deyildi onlarınkı... Günlər günləri, illər illəri qovaladıqca sevgiləri də böyüdü, böyüdü... Tək çatışmazlıqları övladlarının olmaması idi.

Çətin bir müalicə kursu keçmələrinə baxmayaraq övlad sahibi olmadıqlarında, “bütün xoşbəxtliklərin bizim olmağını gözləmək naşükürlük olar” - deyərək davam etdilər həyatlarına. Övlad yerinə sevgilərini böyütdülər...

“Sənin üçün ölümə gedərəm” - deyərdi Sevda ona sarılaraq, “yox, mən sənin üçün ölərəm” deyə cavab verərdi Aqşin.

Bəzən evə gələndə aynanın üzərində bir qeyd görərdi Sevda, “Əzizim, kitabxananın ikinci rəfinə bax...”. Kitabxananın ikinci rəfində başqa bir qeyd olardı, “Mətbəxdəki stolun üzərinə bax və səni çox sevdiyimi heç zaman unutma”. Mətbəxdəki stoldan yataq otağındakı şkafa qədər sevgi dolu qeydləri oxuya-oxuya gələn qadın, ən sonunda ya bir dəstə gül, ya çox sevdiyi şokoladlar, ya da bahalı hədiyyələrlə qarşılaşardı. Aldığı