zülm etməklə qalmamış, Peyğəmbərin məscid və məzarını, səhabələrinin qanıyla qırmızıya rəngləmiş, ismətləri də daxil, Peyğəmbər səhabələrinin hər şeyini əsgərlərinə mübah etmişdi. Bununla da qalmayıb Allahın beyti, Müsəlmanların qibləsi Kəbəni daş yağışına tutub atəşə vermişdi.
Və Yezid; ürəyi Rəsulullaha (s. a. a) istiqamətli kin və buğz ilə dolu olan biri idi. Bədirdə öldürülən müşrik babalarından ötəri bu kini bəsləyirdi. Peyğəmbərin tərtəmiz Əhli Beytini qılıncdan keçirdikdən sonra Peyğəmbərdən intiqam aldığı üçün xoşbəxt və sevincli idi. Taxtına qurulmuş, müşrik atalarının hazır olub intiqamlarının necə alındığını görmələrini arzulayırdı və aramızca şərabını qurtumlarkən Abdullah ibn əz-Zeb'ari'dən öyrəndiyi etdiyi şeir həyasızca ağızından tökülürdü:

Kaş ki Bədirdəki böyüklərim olsadılar da görsədilər
Həzrəcin, ox və mizraqların isabətindən necə inlədiyini
Qışqırardılar və sevincdən gözyaşı tökərdilər
Sonra deyərdilər ki: Yezid! Əlin dərd görməsin.
Onların irəli