oyaq qalırdı.
Əyyub yoldaşını çox sevirdi. Çünki, o imanlı və dözümlü bir qadın idi. Allahın qəza və qədərinə razı idi. Ona görə də ərinə dedi:
-Sən Allahın peyğəmbəri və elçisisən. Allahdan istə ki, səni bu bəla və müsibətlərdən qurtarsın.
Əyyub dedi:
-Mən uzun illlər naz-ne`mətdə yaşamışam. Çoxlu övladlarım, mallarım, tarlalarım və əkin sahələrim olub. İndi bu yoxsul yaşayışda həmin qədər səbir edib, dözməyimmi?
Rəhimə ağlayaraq dedi:
-Hər şeydən çox insanların sözləri və dil yaraları məni incidir.
-Allah-təala bizim vəziyyətimizi görür. O hamıdan mehribandır.
-Bu gün yeməyə heç bir şeyimiz yoxdur. Mən Həvran əhalisinə tərəf gedirəm. Bəlkə onların hansısa bizim onlara etdiyimiz ehsan və yaxşılıqları yadına saldı. Kim bilir, bəlkə də onların birinin ürəyi xeyirxahlıqla döyündü.

YAŞAYIŞ BAHARI

Rəhimə yoldaşına bir qədər çörək hazırlamaq üçün şəhərə getdi.
Əyyub isti günəşin altında tək qaldı. O, Allaha pərəstiş edirdi. Ona şükr edirdi. O, heç vaxt nalə etmədi. Allaha