ağacın kölgəsində dünyadan getmiş və ulağı da ölmüşdü.
Onun ulağının yalnız bir skeleti qalmışdı. Sümükləri çürümüş, onun bir hissəsi torpağa çevrilmişdi. Amma, qəribə bu idi ki, üzümün suyu eləcə təzə qalmışdı və on illər keçməsinə baxmayaraq dəyişilməmişdi.
Üzeyirin övladları dünyadan köçdülər. Onun nəvələri böyüdü. Üzeyirin itməsindən yüz il ötdü.
Üzeyiri tanıyan adamlardan yalnız yaşlı, qoca bir qarı qalmışdı. O Üzeyir itən vaxt iyirmi yaşında idi. Amma, indi onun ömründən yüz iyirmi il keçirdi.

RUHUN QAYITMASI

Bir gün göydə buludlar toplaşdılar. Göy guruldamağa, ildırım çaxmağa başladı. Yağış yağdı. Allahın öz bəndələri üçün rəhmət seçdiyi həmin anda Cəbrayıl o ağacın yanına, o şəhərin və köhnə qəbiristanlığın xarabalıqları arasına endi.
Üzeyirin ruhu onun bədəninə qayıtdı. Oyandı. Yenidən - yüz il keçdikdən sonra nəfəs almağa başladı.
Üzeyir yuxudan oyandı. Ora işıqla dolmuşdu. Bir mələyin səsi eşidilirdi. O deyirdi:
-Ey Üzeyir, nə qədər yatıbsan?
Üzeyir gözlərini