getməli olduğu ev yox idi.
Üzeyirin macərası bir dastana çevrilmişdi. Atalar onu öz övladları üçün danışırdılar:
«Pak və təqvalı peyğəmbər olan Üzeyir isti bir gündə öz bağına tərəf getdi. Amma, daha qayıtmadı. Heç kəsin ondan xəbəri yoxdur. Elə bil yer onu udmuşdur. Tövratı bilən yalnız Üzeyir idi. Tövrat aradan getmişdi. Üzeyir onu yenidən topladı. Əsil Tövratın Allahın Musaya nazil etdiyi formada olan yeganə nüsxəsi Üzeyirdə idi.»
Üzeyir şəhərin ortasında dayanıb, dedi:
-Ey həmyerlilər! Mən Üzeyirəm; Yüz il bundan öncə itən Üzeyir.
Şəhərin camaatı ora toplaşdı. Vüqar və əzəmətli və nurani simalı bir kişi gördülər; əlli yaşlı bir kişi.
Bəziləri məsxərəyə başladılar. Onlar güman etdilər ki, bu kişi dəlidir. Öz-özlərinə dedilər: «Hətta əgər Üzeyir də olsa, gərək yüz əlli yaşlı bir qoca ola. Amma, bu kişi orta yaşlı və əlli yaşında bir insandır.
Üzeyir buyurdu:
-Məni evimə və övladlarımın yanına aparın!
Onların biri dedi:
-Üzeyirin övladları uzun illər bundan qabaq dünyadan