Söz deməyin bu qədər çətin olduğunu bilmirdim...
Bunları səni tanıyandan sonra öyrəndim...
Çox danışardım,deyib gülərdim...Həyat mənimçün sevimli və şən idi...
Səni tanıyana qədər...!
Səni tanıyandan sonra lal olmaq istədim...Səni tanıyandan sonra dilim söz tutmadı...Kəlmələr ağzımda böyük bir daş parçası olub şişdi...
Mümkünat və imkansızlığı eyni anda yaşamq nədir bilməzdim...Həyatda mənimçün ölümdən başqa hər şeyin çarəsi var idi...İstəsəm tək başına dünyanı fəth edər,dağ üstünə dağ qoyardım...Hər kəsdən güclü,hər kəsdən qüvvətli idim...
Səni tanıyana qədər...!
Səni tanıyandan sonra qollarım yanıma düşdü...Taqətim kəsildi,dizlərim büküldü...,kiçik və cılız bir uşağa döndüm...Əlindən bir iş gəlməyən topal bir qocaya çevrildim...
Gecələrim rəngarəng,sakit və rahat idi...Hər gün bir xəyal qurar,və hər səhər o xəyalımın sərxoşluğuyla oyanardım...
Sabahlarıma gün doğardı,gecələrimi ay-ulduz bəzərdi...Mən var idim,bir də bütün dünya...
Səni tanıyana qədər...!
Gecələrim