gətirdiyim...Duruşum var idi,ürəklərə köz salan...
Səni tanıyana qədər...!
Göz yaşlarım quruyub,səhrada suya möhtac qalan torpaq kimi...Artıq gül yox,qanqal bitirirəm...Dodaqlarım cadar-cadar olub,çatlayıb...şaxtadan donmuş yer kimi,soyuq və sönük...
Belim bükülüb,ayaqlarım bədənimi daşımaq istəmir...
Bir zamanlar alqışlanan,indi qarğışlanan olmuşam...
Bir qəlbim,bir ruhum,bir də mən var idim...Sevərdi qəlbim dəlicəsinə,uçardı ruhum yasaq nədir bilmədən...
Mən var idim,bütün bunlarla fəxr edən...
Var idim...!
Səni tanıyana qədər...!
Səni tanıyana qədər...!