Payızın axır günlərində ağacların budaqlarında tökülmək üzrə olan saralmış son bir-iki yarpaq qalıb ki mənim də sənə olan ümidlərim həmin yarpaqlara bənzədi. Sən qayıtmadın o sonuncu yarpaqlarla birlikdə mənim ümidlərim də yerə dəyib qara torpağa qarışdı. Fəsillər keçəcək gələn yaz həmin budaqlara yeni yarpaqlar gələcək, amma mənim ümidlərim bir daha çiçək açmayacaq, çünki sənə olan nifrətim onları kökündən qoparıb atdı. Yadındadırsa biz yağışı çox sevərdik xoş təsadüf idi. Yağışlı bir gündə tanış olmuşduq. Mən sənə yağışdan qorunmaq üçün öz çətirimi təklif etdim sən isə gülümsəyib çətirin altına sığındın. Bir kəlmə söyləmədin yağış öz damcılarına ara vermir sükutluğu pozur öz


şırıltısı ilə aləmə səs salırdı. Biz üz-üzə göz-gözə dayanıb bir-birimizə baxırdıq. Sanki gözlərimiz danışırdı. Bax elə bizim qəmli hekayəmiz də belə başladı. Sonralar hər yağışda çətirsiz əl-ələ verib yağışın altında gəzirdik. Sanki bu dünya bizim üçün yaranıb sanırdıq elə anlayırdıq ki, tale bizi