bir-birimizə elə bir xoşbəxtlik nəsib edib ki , xoşbəxtlik özü belə bizi qısqanır. Bir gün səhər yağış damcılarının səsi məni yuxudan oyatdı çox sevindim amma bu yağış damcıları əvvəlki tək xoş təəssürat bağışlamadı mənə. Amma gör bir nə oldu. Sən demə pəncərəmi çırpan yağış damcıları səndə olan xoş günlərimin son notları son kəlməsi imiş. Sənin zəngin gəldi, düşündüm sənsən yenə yağışda gəzməyə çıxacağıq. Tez dəstəyi götürdüm və təəssüflər olsun ki, bu sənin mənə işlətdiyin son kəlməni dilim tutmur deməyə. İndi hər şeyə nifrət edirəm, yağışa da çünki yağışı sənlə birgə sevmişdim.


Sevgilim indi qaranlıq bir otaqda şamla üz-üzə oturub sənə məktub yazıram. Şama baxıram o da mənə bənzər, arada titrəyir sonra sakitləşir, yanıb-yanıb əriyib sonra da öz taleyi ilə barışır. Mən sənin üçün o isə zülmət üçün. Kaş mən də sənin otağında şam kimi yanıb qaranlığı qovub sənin məni tirən gözlərinə işıq saçaydım. Mən sənin üçün şam kimi deyil günəşdən də çox yandım. Sən isə məni heç şam tək